سایت تفریحی سرگرمی عکس سپیده
امروز جمعه ۱۹ آذر ۱۳۹۵ - ساعت 15:14 میباشد.
  • اخبار
  • سرگرمی
  • آشپزی
  • زناشویی
  • ماجرای خودکشی تلخ دو دختر۱۳ و۱۴ ساله/عکس

    ماجرای خودکشی تلخ دو دختر۱۳ و۱۴ ساله/عکس

    ماجرای خودکشی تلخ دو دختر۱۳ و۱۴ ساله/عکس   خودکشی دو دختر سیزده و چهارده ساله را در خیابان پیامبر غربی خیابان جهاد اکبر تهران… کانال تلگرامی علت خودکشی دختران سیزده و چهارده ساله در تهران   بررسی علت خودکشی دختران سیزده و چهارده ساله در تهران نشان می دهد که آنها قبل از اقدام به خودکشی […]

  • شانس بزرگ مسی برای زنده ماندن/عکس

    شانس بزرگ مسی برای زنده ماندن/عکس

    شانس بزرگ مسی برای زنده ماندن/عکس بر اساس گزارش سایت برزیلی Folha de Sao Paulo در حالی تیم فوتبال آرژانتین دو هفته پیش با یک هواپیمای مشابه هواپیمای سقوط کرده برزیلی پرواز کرد که ممکن بود به سرنوشت آنها دچار شود. این هواپیما که حامل مسی و بازیکنان آرژانتین بود از برزیل به ” بوینوس […]

  • حکم اعدام بابک زنجانی صادرشد

    حکم اعدام بابک زنجانی صادرشد

    حکم اعدام بابک زنجانی صادرشد حکم اعدام بابک زنجانی    معاون نظارت دیوان عالی کشور از تایید حکم اعدام بابک زنجانی در دیوان عالی خبر داد. حکم اعدام بابک زنجانی در دیوان عالی تایید شددکتر غلامرضا انصاری معاون نظارت و بازرسی دیوان عالی کشور در گفت‌وگو با خبرنگار گروه حقوقی و قضایی خبرگزاری میزان از […]

  • ماجرای قطع شدن شبکه منو تو

    ماجرای قطع شدن شبکه منو تو

    ماجرای قطع شدن شبکه منو تو X شبکه منو تو قطع شدX قطع شدن شبکه منو توX ماجرای قطع شدن شبکه منو توX شبکه منو تو شنیده می‌شود پس از شبکه من و تو (۲)، شبکه اول این رسانه ماهواره‌ای ضدانقلاب نیز در شرف تعطیل شدن است.  رازگشایی «کیهان» از تعطیلی شبکه «من و تو» شنیده می‌شود پس از […]

  • دار زدن کودک یک ساله توسط کارمند مهد کودک/تصاویر

    دار زدن کودک یک ساله توسط کارمند مهد کودک/تصاویر

    دار زدن کودک یک ساله توسط کارمند مهد کودک/تصاویر دار زدن کودک معصوم یک ساله توسط کارمند بی رحم مهدکودک   ماجرا ازین قرار است که در مينياپوليس امريکا يکي از پرسنل مهدکودکي قصد داشت کودک يک ساله اي را دار بزند که با حضور والدين کودک ديگري از محل گريخت. خوشبختانه حضور والدين يکي […]

  • همه چیز در مورد انجماد بدن انسان

    همه چیز در مورد انجماد بدن انسان

    همه چیز در مورد انجماد بدن انسان   مطمئنا برای تان جالب خواهد بود تا با جزئیات انجماد بدن برای زنده شدن در آینده بیشتر آشنا شوید. پس با ما همراه شوید. انجماد پس از مرگ چگونه فرایندی است؟ سرمازیستی (Cryonics) و نگهداری در سرما (Cryopreservation) دو شاخه جدید علم هستند که اخیرا زیاد درباره […]

  • غرق شدن دختر دانشجو در سیل خرم آباد/فیلم

    غرق شدن دختر دانشجو در سیل خرم آباد/فیلم

    غرق شدن دختر دانشجو در سیل خرم آباد/فیلم دختر دانشجو در سیل شدید خرم آباد می خواست که سوار خودروی پژو شود که پایش لیش خورد و به درون سیل افتاد و کشته شد و راننده پژو هیچ واکنشی نشان نداد.   فیلم غرق شدن دختر دانشجو در سیل خرم آباد و بی تفاوتی رهگذران […]

  • بستن تبلیغ
    تبلیغات

    فروش سارافون ارزان

    ست سارافون و دامن شلواري نيلوفر

    1436632136

    این اولین بار است که یک ست سارافون و دامن شلواري در اینترنت در فروشگاه اصل فروش ارائه می شود.

    ست سارافون ودامن شلواري نيلوفر با طراحی دقیق و هنرمندانه و هماهنگی کامل رنگ ها

    روش خريد : برای خریداین محصول پس از کلیک بر روی دکمه زیر و تکمیل فرم سفارش، ابتدا
    محصول یا محصولات مورد نظرتان را درب منزل یا محل کارتان تحویل و بعدا هزینه را به مامور پست
    پرداخت نمایید.
    خـريد پستي >> قيمت فقـط :۴۵۰۰۰ تومان پرداخت وجه بعد از تحويل درب منزل شــما
    1352971655

      
  • تاریخ انتشار : ۲۶ بهمن ۱۳۹۳ | تعداد بازدید : 1628 بازدید | نظرات 0 نظر | دسته بندی : رمان عاشقانه
  • دانلود رمان زیبا و جدید ایرانی|رمان جذاب بلند عاشقانه اریکا موبایل

    دانلود رمان زیبا و جدید ایرانی|رمان جذاب بلند عاشقانه اریکا موبایل

    دانلود رمان زیبا و جدید ایرانی|رمان جذاب بلند عاشقانه اریکا موبایل

    عنوان نوشته امروز سایت تفریحی یکشنبه ۲۶ بهمن ماه سال ۱۳۹۳ : دانلود رمان زیبا و جدید ایرانی|رمان جذاب بلند عاشقانه اریکا موبایل – دانلود رمان عاشقانه جدید ایرانی – دانلود بهترین و جدیدتنرین رمان های عاشقانه و احساسی ایرانی – دانلود رمان بلند و دراز و طولانی اریکا مخصوص گوشی موبایل – دانلود کتاب های الکترونیکی رمان های عاشقانه ایرانی – رمان جدید و قشنگ و زیبای ایرانی apk و pdf اندروید

    در این لحظه از سایت بزرگ تفریحی و سرگرمی و دانلود رمان سپیده ۳pide.ir یکی دیگر از رمان های جذاب و قشنگ ایرانی که مضمونی عاشقانه و رمانتیک دارد را برای شما رمان دوستان قرار دادیم . اسم این رمان زیبا و طول و دراز اریکا می باشد . این رمان خواندنی و جدید در ۱۶ قسمت بزرگ برای شما عزیزان آماده شده است که هر روز یک قسمت از آن در سایت قرار خواهد گرفت . همچنین می توانید این رمان جذاب رو روی گوشی های موبایل و اندروید خود دانلود کرده و بخوانید . امیدواریم از دانلود و خواندن رمان اریکا لذت ببرید.

    دانلود رمان برای موبایل

    قسمت اول کتاب رمان عاشقانه ایرانی اریکا

    آغاز : پاهای ناتوانش را روی زمین می کشید و بلند بلند قدم بر می داشت. دیگر توانی برای دویدن نداشت. سینه اش می سوخت و نفس کشیدن برایش دشوار بود. همان اول که از خانه بیرون زد احساس کرد کسی تعقیبش می کند، و حالا گیر چند پسر افتاده بود و نمی دانست در این خیابان وسیع و خالی از سکنه چه کند؟
    در این میان مزاحمان دست بردار نبودند و با حرف های چندش آورشان او را می آزردند. سه پسر که در ماشین خود با هر قدم اریکا به دنبالش می آمدند. اریکا که دیگر جانی در بدن نداشت به ناگاه تعادلش را از دست داد و روی زمین آسفالت ولو شد. پسرها از ماشین بیرون آمدند و با خنده های بلند خود بر وحشت اریکا افزودند. پسر اولی که موهای بلندی داشت و لباس چسبانی پوشیده بود، به طرف اریکا رفت و با چشم های حریصش او را نظاره کرد و گفت:
    – خانوم خوشگله… نگفتی این وقت شب بیرون رفتن ازخونه خطر داره؟
    اریکا همانطور که می لرزید روی زمین نشست و خود راجمع کرد، در حالی که ترس را با تک تک اعضای بدنش حس می کرد نگاه شرر بارش را به او دوخت و با نفرت بر سرش فریاد زد:
    – خفه شو آشغال…
    از پشت پرده ی اشک به آنها نگاه کرد و ادامه داد:
    – دست از سرم بردارین! برید گمشید!
    پسرها خنده ی بلندی سر دادند. پسر دومی جلو آمد و روبه روی او نشست. موهایی کوتاه و چشمانی زاغ داشت، با لبخند کریهی گفت:
    – اوه اوه… دست از سرت برداریم؟!
    و دستش را به طرف صورت خیس از اشک اریکا برد و ادامه داد:
    – عمرا جیگر! شم …
    اریکا با نفرت دست او را کنار زد. درحالی که دندان هایش را روی هم می فشرد تا از ترسی که تمام وجودش را گرفته بود به هم نخورد، میان حرفش پرید و گفت:
    – اگه گورتون و گم نکنید با همین دستای خودم تیکه تیکتون می کنم!
    حتی خودش هم باور نداشت که چنین حرفی زده باشد. هر سه پسر با نگاه کردن به هم زیر خنده زدند. یکی از آن ها با صدایی نسبتا زنانه گفت:
    – ای وای ترسیدم!
    در این میان اریکا که فرصت را مناسب می دید پسر چشم زاغ را به عقب هل داد و از جایش بلند شد. به نگاه متعجب آن ها خیره شد و چند قدمی به عقب رفت. و بعد خیلی سریع شروع به دویدن کرد. دو پسر دیگر با خنده به دوست خود و فرار اریکا نگاه می کردند. پسر چشم زاغ از جا برخاست و با عصبانیت و قدم هایی بلند به دنبال اریکا دوید.
    – ولش کن فرشید!
    همانطور که می دوید ماشینی را دید که با سرعت از کنارش رد شد و کمی جلوتر ایستاد. خوشحال از اینکه کسی پیدا شده لبخند خسته ای زد و سعی کرد قدم هایش را بلندتر کند. پسر چشم زاغ هنوز هم به سمتش می آمد. مردی مسن با موهایی جوگندمی ازماشین پیاده شد و به سمت اریکا که چند قدمی بیشتر از او فاصله نداشت رفت. اریکا وقتی به مرد رسید با وحشت به چشمان او نگاه کرد و در حالی که نفس نفس می زد، سینه اش را در چنگ فشرد. مرد با نگرانی ای توام با عصبانیت زیادی گفت:
    – ار… اتفاقی افتاده؟! چی شده؟!
    اریکا که نای حرف زدن نداشت با دست به پشت خود اشاره کرد و گفت:
    – اون… اونا… مزاحم… مزاحمم شدن.
    مرد با اخم به پسران جوان که هر سه در حال فرار بودند نگاه کرد و زیر لب گفت:
    – تو برو توی ماشین.
    پسر چشم زاغ که نزدیک تر از دو پسر دیگر بود قدمی به عقب برداشت، دندانی به هم فشرد و در حالی که عقب عقب می رفت فریاد زد:
    – ماشین و روشن کن، اوضاع خیطه!
    مرد میانسال دستی در هوا تکان داد و باعصبانیت فریاد زد:
    – ای حرومزاده ها.
    پسر چشم زاغ آخر از همه و لنگان به ماشین رسید، بعد از سوار شدن ماشین با ویراژ شدیدی از جا کنده شد. مرد درحالی که به دور شدن ماشین خیره شده بود، سری از روی تاسف تکان داد. به دخترکی که درماشینش نشسته بود نگاه مهربانی کرد و خود سوار ماشین شد.
    – این موقع شب… توی این خیابون خلوت چی کار می کنی؟
    اریکا سرش را پایین انداخت و با گریه گفت:
    – بخدا… بخدا من از اون دخترا نیستم. من … من… من دیگه بر نمی گردم به اون خونه، اونجا جای من نیست، من… نمی تونم برگردم خونه!
    و گریه اش شدت بیشتری گرفت.
    – می تونی به من بگی مشکلت چیه؟ شاید باید بپرسم که مشکلت با خانواده ات چیه؟!
    اریکا در حالی که اشک می ریخت سرش را به نشانه ی منفی به دو طرف تکان داد. مرد با مهربانی چشمانش را روی هم فشرد و گفت:
    – ایرادی نداره دخترم. دیگه گریه نکن. من امشب تورو می برم پیش خانواده ی خودم. بعدا درباره ی مشکلت حرف می زنیم. راستی اسمت چیه؟ چند سالت بود؟
    اریکا زیر چشمی با نگاه متعجب خود مرد را برانداز کرد. او سوالش را طوری پرسیده بود که انگار قبلا درباره سن خود به او اطلاعات داده و او به خاطر نمی آورد! با صدایی که خود به سختی می شنید جواب داد:
    – م… من… اریکا…
    حرف بیشتری نزد و سکوت کرد. مرد لبخند خسته ای زد و سری تکان داد. اریکا نمی دانست چرا، اما حسی در قلبش می گفت که به آن مرد اطمینان کند. انگار که آن مرد را می شناخت.
    اول همراهی مرد را قبول نکرد اما باحرف هایی که او زد تقریبا قانع شد. چاره ای جز این نداشت. می ترسید که از چاله داخل چاه بیفتد. چه می کرد غیر از این؟! با خود گفت: «هر جا غیر از اون خونه ی لعنتی!»
    مرد گوشی همراهش را درآورد و رو به اریکا گفت:
    – من یه تماس با منزل می گیرم.
    و از ماشین پیاده شد. زمانی که به منزل مرد رسیدند او به سمت اریکا برگشت، لبخندی زد و گفت:
    – پیاده شو دخترم.

    دانلود رمان زیبا و جدید ایرانی|رمان جذاب بلند عاشقانه اریکا موبایل

    دانلود رمان زیبا و جدید ایرانی|رمان جذاب بلند عاشقانه اریکا موبایل

    دانلود رمان زیبا و جدید ایرانی|رمان جذاب بلند عاشقانه اریکا موبایل

    دانلود رمان زیبا و جدید ایرانی|رمان جذاب بلند عاشقانه اریکا موبایل

    دانلود رمان زیبا و جدید ایرانی|رمان جذاب بلند عاشقانه اریکا موبایل

    دانلود رمان زیبا و جدید ایرانی|رمان جذاب بلند عاشقانه اریکا موبایل

    دانلود رمان زیبا و جدید ایرانی|رمان جذاب بلند عاشقانه اریکا موبایل

    دانلود رمان زیبا و جدید ایرانی|رمان جذاب بلند عاشقانه اریکا موبایل

    دانلود رمان زیبا و جدید ایرانی|رمان جذاب بلند عاشقانه اریکا موبایل

    دانلود رمان زیبا و جدید ایرانی|رمان جذاب بلند عاشقانه اریکا موبایل

    دانلود رمان زیبا و جدید ایرانی|رمان جذاب بلند عاشقانه اریکا موبایل

    دانلود رمان زیبا و جدید ایرانی|رمان جذاب بلند عاشقانه اریکا موبایل

    اریکا با ترس و لرز دست به دستگیره برد و آرام دَر را باز کرد. پاهای لرزانش را روی زمین گذاشت و با تکیه بر ماشین سعی کرد بایستد. مرد دَر ورودی راباز کرد و اریکا توانست داخل را ببیند. حیاط بسیار بزرگی را مقابل خود می دید. سر تا سر حیاط را درختانی کوچک و بزرگ پوشانده بودند و این زیبایی طبیعی محسور کننده بود. اریکا از جایش تکان نخورد و نفسش را در سینه حبس کرد. مرد که داشت وارد خانه می شد با دیدن بدن لرزان اریکا کامل به سمت او برگشت، ترس و وحشت را در چشمان او خواند، لبخند غمگینی زد و گفت:
    – نترس دخترم. الان همسرم و صدا می کنم… نترس…
    و به سمت خانه نگاه کرد و با صدای بلندی گفت:
    – مهناز خانم؟ مهناز جان؟ بیا با مهمونمون اومدم.
    درست یک دقیقه بعد زنی بلند قد با چشمانی آبی، ابروانی کمانی و لب و دهانی متناسب، که به صورت گردش می آمد، قدم به بیرون گذاشت. انگار که از قبل منتظر آمدن آنها بود. نگاهش میان همسرش و اریکا چرخ خورد؛ لبخند ملیحی زد و گفت:
    – سلام حامد جان.
    و به سمت اریکا نگاه کرد و لبخند دیگرش را تحویل او داد.
    – سلام عزیزم، خوش اومدی.
    طوری به اریکا نگاه می کرد که او احساس کرد این زن از قبل منتظر ورودش بوده است. نگاهش رنگی از آشنایی داشت. زن که اسمش مهناز بود گفت:
    – چه مهمون خوشگلی! چی شده ما افتخار آشنایی با این خانم رو داریم حامد جان؟
    و به همسرش نگاه کرد.
    – اریکا جان دختر همکارم هستند، اومده…
    کمی مکث کرد و اضافه کرد:
    – پیش من دوره ببینه.
    در حالی که کتش را در می آورد ادامه داد:
    – یه مشکلی هم برای خانواده ش پیش اومده که همکارم مجبور شده دخترش و یک مدتی از خونه دور کنه. ازم خواست که برم دنبالش، یه مدت پیش ما باشه، که هم توی درسش بهش کمک کنم، هم همگی هواش و حسابی داشته باشیم.
    اریکا بوضوح رنگش پرید. از دروغی که مرد گفته بود حسابی تعجب کرده بود و نمی دانست چه بگوید. حتی فکرش را نمی کرد که آن مرد به او چنین لطفی کند. آن هم یک غریبه! با تعارف مهناز خانوم به داخل خانه قدم گذاشت.
    مهناز خانوم او را به زور روی مبلی نشاند. سرش را پایین انداخت و کوله اش را محکم تر چسبید. صدای حامد خان را شنید که از همسرش پرسید:
    – مهرسا کجاست؟
    – فردا کلاس داشت زودتر خوابید. حیف شد مهمون عزیزمون رو زیارت نکرد.
    اریکا در فکر حرف های مهناز خانوم بود:
    «یه جوری نگاه می کنن… یه جوری حرف می زنن انگار منتظر بودن! یه چیزیشون می شه! خدایا کمکم کن.»
    با صدای مهربان او به خود آمد.
    – شام خوردی؟
    سری به نشانه ی منفی تکان داد.
    – می خوری؟
    باز هم سر تکان داد و خیره نگاهش کرد.
    – پس بیا اتاقتو بهت نشون بدم.
    حامد خان در حالی که روی مبل می نشست گفت:
    – راستی این اریکا خانم ما وقت نکرد وسیله ی زیادی همراه خودش بیاره. کارا یک کمی عجله ای شد. یه دست لباس تر و تمیز بهش بده مهناز جان.
    خواست بگوید لباس دارد اما بی خیال شد و فقط نگاه کرد. با اشاره ی مهناز خانم به سمتش رفت و با او هم قدم شد. از پله ها بالا رفتند. مهناز خانم اتاقی را به او نشان داد و گفت که اتاق ستاره است. موقع گفتن این حرف نگاه غمگینش را به اریکا دوخت.
    – اتاق کناریت هم برای مهرسا هستش که الان خوابه.
    و بعد از گفتن یک سری توضیحات دیگر رفت. با نگاه کردن به اطراف اتاق خیلی سریع نگاه غمگین او را فراموش کرد. اتاقی کوچک اما زیبا بود. خیلی دوست داشت بپرسد ستاره کیست؟ یا آن یکی اتاق که بزرگتر از اتاق مهرسا و ستاره به نظر می رسد برای چه کسی است؟
    به دیوار های اتاق خیره شد. دیوار ها سوسنی رنگ بود، همینطور ملافه و پرده ها، نزدیک تخت کمدی قرار داشت. روی تخت نشست و به بالشت تکیه داد. تمام بدنش درد می کرد و کوبیده شده بود. چند شب می شد که خواب و خوراک درست و حسابی نداشت. در همین حال که به وقایع آن شب فکر می کرد بدون اینکه خود بخواهد به خوابی عمیق فرو رفت.
    با صدای داد و بیدادی که از بیرون می آمد چشم باز کرد. خواست سرش را بچرخاند اما دردی که در گردنش پیچید مانع از حرکت او شد. دست راستش را بالا آورد و روی گردنش گذاشت. همانطور که دراز کشیده بود به سرو صدای بیرون گوش سپرد. حامد خان با صدای نسبتا بلندی فریاد می زد:
    – صبر کن! آرین… با توام! تا ۷ صبح کدوم گوری بودی پسره ی احمق؟!
    صدای بلند پسری را شنید. پسر با گستاخی و لحن بدی گفت:
    – اهههههه! فقط گیر بدینا! فقط گیر بدین. رفته بودم خر زنی و درسخونی… خوب شد؟!
    حامد خان با خشم گفت:
    – درس؟! کی؟ اونم تو؟ فکر کردی اون مدیریت رو تو قبول شدی؟! اون همه معلم خصوصی بگیر کلاس های جور واجور بنویس… آخرشم با رشوه قبول شدی احمق… که من احمق تر از تو خجالت نکشم بگن پسر دکتر احدی یه دیپلم هم نداره. آبرو برای خودت و ما نذاشتی بس نیست؟!
    خیلی دوست داشت بداند آن پسر کیست که حامد خان اینطور با عصبانیت درباره اش حرف می زند، البته حدس می زد که پسر او باشد.
    حامد خان را مردی مهربان دیده بود. اصلا فکرش را نمی کرد چنین حرف هایی از او بشنود. پوزخندی زد و به این فکر کرد هر کسی در خانه اش مشکلات خودش را دارد.
    «اما مشکل شماها به بزرگی مشکل من نیست!»
    صدای مهناز خانوم را شنید که گفت:
    – یکم آروم تر! با این داد و فریاد شماها اریکا بیدار می شه.
    آرین خنده ای عصبی کرد:
    – اریکا دیگه کدوم خریه؟!
    – آدمت می کنم بذار به موقع ش…
    حالا در دلش به حامد خان حق می داد که عصبانی باشد. بدون هیچ دلیلی آن مرد را دوست داشت. بیشتر که فکر کرد دید دلیلی از این واضح تر که او را از چنگال سه گرگ نجات داده.
    با شنیدن صدای دَر چشمانش را بست. سعی کرد از لرزش پلک هایش جلوگیری کند. عطر زنانه ای که در اتاق پیچید او را مطمئن کرد که مهناز خانم وارد اتاق شده است. صدای خش خش پارچه ای آمد، متوجه شد مهناز خانم چیزی را روی میز گذاشت.
    بعد از گذاشتن لباس روی میز با مهربانی اریکا را صدا کرد. اریکا خیلی جدی نقش یک دختر خواب آلود را بازی کرد و چشم گشود. چشمانش را تنگ کرد و لبخند مصنوعی زد و گفت:
    – سلام. صبح… بخیر.
    مهناز خانم لبخند اریکا را با تبسمی گرم جواب داد:
    – صبح تو هم بخیر. خوب خوابیدی؟
    اریکا به آرامی ملافه را از روی خود کنار زد و روی تخت نشست.
    – بله، خوب خوابیدم خا… خانم.
    مهناز خانم کمی به سمت جلو متمایل شد و دست او را در دست گرفت و فشرد:
    – اصلا دوست ندارم باهام رسمی حرف بزنی. راحت باش.
    خود را عقب کشید و ادامه داد:
    – مهرسا از صبح منتظرِه که تو رو ببینه.
    – من!
    مهناز از جایش برخواست و به سمت در رفت. انگار که چیزی یادش آمده باشد برگشت و گفت:
    – لباس هارو روی میز گذاشتم. حتما دوش بگیر و لباس هات رو عوض کن.
    مدتی به در بسته ی اتاق خیره ماند و سعی کرد تمام جریانات پیش آمده را در ذهنش هضم کند. اما ذهنش گنجایش این همه اتفاقات جورواجور را نداشت. دستانش را روی گیجگاهش گذاشت و فشرد.
    در آن خانه، درون اتاق دو احساس متضاد رابا هم تجربه می کرد. نمی دانست دارد کار درستی می کند یا نه؟ می دانست که مطمئن نیست اما سعی داشت به خودش بقبولاند که درست است.
    بعد از اینکه موهایش را شانه زد نگاهی به لباس ها انداخت. سارافونی زیبا به رنگ آبی با شلوار لی برمودا و شالی آبی کنار هم روی میز قرار داشت. با وجود اینکه خیلی دوست داشت دوش بگیرد اما…، هنوز کمی می ترسید و احساس نا امنی می کرد.
    بدون حمام رفتن لباس هایش را عوض کرد. بعد از تعویض لباس ها نگاه دیگری در آینه انداخت و با دلشوره به سمت در رفت. در را که باز کرد دختر جوانی به سرعت خود را عقب کشید. به خوبی متوجه شد که دختر گوش ایستاده بوده. خودش هم مانند دخترک کمی ترسید و هول کرد. حدس زد که این دختر به ظاهر خجالتی مهرسا است. مهرسا دو قدمی به عقب رفت و لبخند زد:
    – سلام.
    مهرسا قدی متوسط، چشمان و ابروانی مشکی و صورتی گرد داشت، گردی صورتش به مادرش رفته بود. اما از نظر اریکا در کل چهره اش به حامد خان شباهت بیشتری داشت تا مهناز خانوم.
    – سلام.
    مهرسا با چشمانی فراخ و گونه هایی گل انداخته از هیجان، دستش را پیش کشید و گفت:
    – اسم من مهرساست.
    اریکا بعد از مکثی طولانی دستش را پیش برد و سعی کرد مانند او لبخند بزند.
    – منم اریکام.
    دست اریکا را فشرد:
    – از آشنایی باهات خیلی خوشحالم.
    اریکا با تعجب به او خیره شد و سعی کرد تعجبش را پشت لبخندش پنهان کند. سری تکان داد و گفت:
    – آره… منم همینطور…
    به لباس های خود خیره شد و ادامه داد:
    – می بخشید که… زحمت دادم.
    دستش را عقب کشید و اضافه کرد:
    – بابت لباس ها ممنون.
    مهرسا لبخندی زد و سرش را به سرعت به سمت چپ و راست تکان داد:
    – تعارف و بذار کنار. اگه به خجالت باشه من از همه خجالتی ترم. تو اولین دانشجویی نیستی که میای اینجا، در واقع دومین نفری. یه نفر دیگه هم قبل تو از این دوره ها داشته، البته یکی از دخترای فامیل بود. فامیل دور…
    چشم از اریکا گرفت و به پله ها نگاه کرد. دوباره نگاهش را به اریکا دوخت و لبخندی زد:
    – من می رم سر میز صبحانه… زودی بیا.
    اریکا هم نیمچه لبخندی زد وگفت:
    – یه آبی به صورتم بزنم… میام!
    مهرسا سری تکان داد و از پله ها به سمت پایین سرازیر شد. اریکا به اتاق برگشت تا آبی به دست و صورتش بزند. در واقع این کار بهانه ای بیش برای فرار از زیر نگاه های کنجکاو مهرسا نبود. اما حالا واقعا نیاز داشت تا با آب سرد کمی حال خود را جا بیاورد.
    به خود در آینه خیره شد. از دیدن رنگ پریده ی صورتش به وحشت افتاد. صورت استخوانی، چشمان درشت به رنگ قهوه ای تیره با موهایی مجعد و خرمایی رنگ:
    – لعنت به تو…
    از بغض چانه اش می لرزید. نگاهش را از آینه گرفت. با نفرتی زیاد که در خود احساس می کرد مشتی آب به آینه پاشید واز دستشویی بیرون آمد. با دستمال کاغذی دست و صورتش را خشک کرد.
    به سمت در اتاق رفت. در را باز کرد و قدم به بیرون گذاشت که ناگهان با کسی برخورد کرد؛ شانه اش درد گرفت؛ دست به شانه گرفت و به نگاه گستاخ و عصبانی ِ پسر جوان خیره شد.
    «این آرینه؟!»
    پسری که در مقابل خود می دید زیبایی عجیبی داشت، زیبایی که نگاه خیره ی هر دختری را به خود جلب می کرد.
    چشمانی آبی که رنگ خاص و عجیبش نگاه اریکا را به سمت خود کشید، بیشتر فیروزه ای می زد. لب های کوچک و قلوه ای، ابروانی کمانی و کشیده، هیکلی متوسط و استخوانی، بیشتر که دقت کرد متوجه شد این پسر چهره ای دخترگونه دارد، هیچ نقصی در صورت او پیدا نمی شد. در ذهن خود آرین را به یک فرشته ی زمینی تشبیه کرد و از توصیف خود پوزخندی به لب آورد.
    وقتی نگاه حریص آرین را روی اجزای بدن خود دید اخمی به چهره نشاند و کمی خود را جمع و جور کرد، تاب نیاورد و سرش را پایین انداخت. هیچ وقت دختر خجالتی ای نبود، اما نمی دانست که حالا چرا احساس خجالت و خشم را با هم تجربه می کند. خیلی جدی و محکم گفت:
    – سلام. می بخشید.
    آرین لبخند پر کنایه ای زد و در حالی که هنوز نگاهش روی صورت اریکا میخ شده بود گفت:
    -باریکلا! چه عجب ما یکی و توی دوست و آشنا دیدیم که بشه بهش نگاه کرد. افتخار آشنایی با چه کسی و دارم؟
    اریکا که دیگر حوصله اش از دست آن پسرک گستاخ و نگاه هیز و مسخره اش به سر آمده بود، سرش را بالا گرفت و به چشمان او خیره شد، خیلی جدی گفت:
    – اریکا، اگه امر دیگه ای نیست می خوام برم.
    بالاخره اخلاق قدیمی خود را بازیافته بود، آرین ابرویی بالا انداخت و سوتی حاکی از تعجب و شوق کشید:
    – اوه اوه چه خشنی تو دختر! نه به قیافه ی ملوس و بانمکت نه به این اخلاق گندت.
    اریکا که حسابی آتیشی شده بود و پره های بینی اش از خشم می لرزید، نگاه پر نفرتش را از آرین گرفت و گفت:
    – درست حرف بزن! اونم به خودم مربوطه، برو کنار می خوام رد شم.
    بعد با تندی از کنارش گذشت و از پله ها سرازیر شد. پله ها را که تمام کرد در جای خود ایستاد.
    – پسره ی نکبت! پدرت حق داره… بیشعور.
    حالا با وجود گرسنگی زیاد حوصله و روی روبه رو شدن با حامد خان و مهناز خانوم را نداشت، اما تا ابد که نمی توانست آنجا بایستد و به در و دیوار نگاه کند، یا به آرین فحش بدهد! نفس عمیقی کشید و به راه افتاد، به میز که رسید زیر لب سلام آرامی گفت و نشست. مهناز خانم با لبخند جواب سلامش را داد، وقتی حامد خان را آنجا ندید با ترس و دلهره به چهره ی مهربان زن خیره شد و پرسید:
    – ع… عمو… حامد رفتن؟
    مهناز خانوم در حالی که لیوانی چای جلوی او می گذاشت گفت:
    – آره عزیزم، رفت بیمارستان. گفت که بهت بگم آماده باشی از فردا باید سر کلاس بری.
    اریکا سکوت کرد و چیزی نگفت، همان موقع کسی کنارش نشست، سر چرخاند و آرین را دید.
    – صبح بخیر.
    اخم کرد و چیزی نگفت، ترجیح داد سکوت کند. کمی خجالت می کشید اما با اصرار های زیاد مهناز خانم شروع به خوردن صبحانه کرد. در حین نوشیدن چای به فکر فرو رفت، آنقدر که حواسش به نگاه های تمسخر آمیز آرین روی صورت خود نبود. صدای مهناز خانم رشته ی افکارش را پاره کرد:
    – اریکا جان، من امروز باید برم کلاس، مهرسا هم رفته کلاس، ولی آرین خونه هست و تنها نیستی. خواستم بهت بگم که بدونی عزیزم.
    رنگ از چهره اش پرید و با چشمانی گرد شده از ترس به آرین خیره شد، می توانست لبخند مسخره ی او را ببیند.
    «می خوان که با این پسر الدنگشون تنها باشم؟! دیوونه ان!!»
    نفس عمیقش را بیرون فرستاد و سر به زیر انداخت.
    «نه دیوونه تر از تو»
    مهناز خانم که متوجه ی ترس و نگرانی اریکا شده بود دست او را در دست گرفت و فشرد، با لبخند اشاره ای به آرین کرد و گفت:
    – نگاه به شکل و شمایل این پسر نکن، توی دلش هیچی نیست.
    لبخند مصنوعی زد و سری تکان داد، در دل گفت: «آره ارواح عمه ش هیچی تو دلش نیست همه رو تو چشاش ذخیره کرده.»
    قبل از رفتن مهناز خانم، اریکا به داخل اتاق ستاره رفت و در را قفل کرد. نفس راحتی کشید و به در خیره شد.
    – این از این!
    ناگهان با صدای در از جا پرید و قدمی به عقب برداشت. وقتی دید کسی ضربه به دَر می زند با عجله و ترس به پشت دَر رفت، سعی کرد صدایش نلرزد.
    – بله؟!
    صدای خندان آرین را شنید:
    – چرا در و قفل کردی؟! قرار نیست که کسی بخورتت.
    نمی دانست چه کند اما به حامد خان و مهناز خانم اطمینان قلبی داشت. صدایش را صاف کرد، سینه اش را جلو داد و سرش را بالا گرفت. خنده اش گرفته بود، انگار که خود را برای جنگ آماده می کرد. در را آرام باز کرد، اولین چیزی که دید لبخند مسخره ی آرین بود، آرین لبش را جمع کرد و گفت:
    – می تونم بیام داخل؟
    آب دهانش را به زور قورت داد و سعی کرد ترس را از چهره اش دور کند، نفس عمیقی کشید و با اخم به لبخند آرین نگاه کرد.
    «عجب غلطی کردم! کاش لال می شدم که فکر کنه خبر مرگم کپیدم. اصلا واسه چی این خراب شده رو باز کردی؟ نگاه کن داره با چشماش قورتت میده بدبخت! »
    بار دیگر نفس لرزانش را بیرون فرستاد، چشمانش را بست و به آرامی باز کرد. صدای آرین از پشت سرش باعث شد که نیم متر به هوا بپرد. به عقب برگشت و در حالی که دستش را روی قلبش گذاشته بود، با قیافه ای ترسان به آرین که روی تخت نشسته بود نگاه کرد.
    آرین لبخندی زد و با سر اشاره ای به تخت کرد:
    – افتخار نمی دید بشینید؟
    اریکا کمی سرش را عقب برد و با حالتی گیج پرسید:
    – چی؟!… کُ… کجا؟!
    آرین سعی کرد خنده اش را پنهان کند و در این کار هم موفق بود، اما نتوانست نگاه پر از کنایه اش را از دید اریکا مخفی کند.
    – کنار من… روی تخت.
    تمام تنش مور مور شد، دندان هایش را روی هم فشرد و خیلی جدی گفت:
    – نخیر… من راحتم!
    آرین سری از روی بی تفاوتی تکان داد و کمی با موهای سیخ شده اش ور رفت.
    – از بابا شنیدم ایران زندگی نمی کنی، برای یه مدت کوتاه اومدی اینجا، چند وقت ایران نبودی؟
    از شنیدن آن حرف ها حسابی تعجب کرده بود و نمی دانست چه بگوید، چرا حامد خان این همه دروغ سر هم کرده بود؟ چه لزومی داشت؟ یعنی واقعا لزومی داشت؟
    با نگاه متعجب آرین به خود آمد و گفت:
    – خب… من… یه… دو سه سالی.
    آرین دستی تکان داد و با تمسخر گفت:
    – حالا من فکر کردم که از دوران طفولیت خارج از ایران زندگی کردی، هه!
    اریکا اخم کرد، اصلا احساس خوبی نداشت، به جای ترس احساس خشم و نفرت وجودش را فرا گرفته بود.
    «لابد عشق زندگی خارج از کشوره!»
    حوصله ی سوال های بعد ی این پسرک مزخرف را نداشت، برای اینکه او را زودتر از سر خود وا کند با عصبانیت گفت:
    – شما… اومدین اینجا که این حرف هارو تحویل من بدین؟!
    آرین خنده ی بلندی سر داد:
    – خیلی عصبی می زنی بابا! خودت رو به یه روانشناسی… چیزی… معرفی کن.
    و با تمسخر اضافه کرد:
    – ا… ری… کا!
    خنده ی مسخره ی دیگری سر داد، در میان خنده دوباره تکرار کرد:
    – ریکا؟! این دیگه چه اسمیه!
    و دوباره خندید، اریکا که دیگر تحمل نداشت با عصبانیت صدایش را بالا برد و گفت:
    – اولا اریکا نه و اریکا خانم! باید خدمتتون عرض کنم اریکا اسم ِ یه گُلِ! دوما این شما هستید که باید خودتون رو به یه روانشناس معرفی کنید. چون بی دلیل مزاحم دیگران می شید. تازه، در بیان اسم ها مشکل دارین، خنده های بی خود و الکی سر می دین… خیلی واجبه، حتی از درس مدیریت و سیخ کردنِ مو و نون شب هم واجب تره!
    خنده بر روی لبان آرین خشک شد، با دهانی نیمه باز و چشمانی پر از خشم به اریکا نگاه کرد. از جایش برخواست و به سمت اریکا رفت، اریکا ترسید و قدمی به سمت عقب برداشت. آرین با لبخند یک قدم دیگر به او نزدیک شد، اریکا باز هم یک قدم به عقب بر داشت. این کار را ادامه دادند تا اینکه اریکا به دیوار چسبید و راه دیگری برای فرار نداشت. آرین با همان لبخند مسخره اش دست پیش برد تا دست کوچک اریکا را بگیرد، که ناگهان صدای سیلی ای در اتاق طنین انداز شد. آرین با چشمانی گرد شده به قیافه ی سرخ از خشم اریکا خیره شد و دست به گونه ی خود کشید. اریکا که حسابی از دست خودش و حامد خان و آرین عصبانی بود فریاد زد:
    – آشغال عوضی! فکر کردی دخترا اسباب بازی شما آشغالا هستن؟! از اون پدر و مادری که من دیدم همچین… پسری انتظار نمی رفت! تو علاوه بر اینکه خیلی کثیفی… خودخواه و مغرور هم هستی! واقعا به تو هم میگن آدم؟! هه! حتی به مهمون توی خونه تون هم رحم نمی کنی. موندم رو چه حسابی من رو با تو تنها گذاشتن و رفتن؟!
    در تمام مدت آرین با سکوت به حرف های او گوش می داد، حرفی نمی زد اما در نگاهش چیز عجیبی بود که اریکا را به وحشت می انداخت. اریکا با انگشت به در اتاق اشاره کرد و غرید:
    – زود از این اتاق گورت و گم کن و برو بیرون… اگه می خوای چیزی به پدر و مادرت نگم.
    آرین پوزخندی زد و با صدایی خفه گفت:
    – فکر نمی کردم این قدر بی جنبه باشی، فقط می خواستم کمی بترسونمت که خیلی بدم ترسیدی. می دونی… اگه من پستم تو هم یه دختر احمق از خود راضی ای، واقعا فکر کردی کی هستی؟ من حتی توی صورت تو تفم نمیندازم، اینطوری ها هم که فکر می کنی نیست، یه روزی این کشیده رو بهت بر می گردونم، فعلا کاریت ندارم، اما منتظر اون روز باش.
    و بعد عصبی از اتاق بیرون زد و در را محکم بهم کوبید. اریکا در حالی که تمام بدنش از ترس می لرزید لبخند مغروری زد و به در بسته ی اتاق خیره شد. از حرف های آرین ناراحت نشد، بلکه بیشتر احساس خوشحالی کرد. زیرا که فکر می کرد توانسته حالش را بگیرد و حرصش را دربیاورد.
    صدای بسته شدن محکم در خانه خبر از رفتن آرین می داد، بعد از آن صدای ویراژ یک ماشین آمد. از پنجره ی اتاق به بیرون خیره شد، کوچه وسیع، خلوت و خالی از عابر بود، صدای آهنگی او را متوجه ی زمان کرد، برگشت و موبایلی را روی تخت دید. مطمئن شد که برای آرین است، گوشی را برداشت و به صفحه ی نمایشگرش خیره شد. کنجکاوی اش حسابی گل کرده بود، دکمه ی سبز را فشرد.
    – الو… هیچ معلوم هست کجایی آرین؟
    اریکا پوزخندی زد و فقط گفت:
    – الو!
    صدای متعجب و نازک دخترک در گوشی پیچید:
    – الو… شما؟؟
    اریکا که زمان و مکان را فراموش کرده بود روی تخت نشست و با پوزخند، انگار که دخترک آن طرف خط قیافه ی او را می بیند گفت:
    – شما تماس گرفتین، من باید بگم شما؟
    دخترک با عصبانیت صدای جیغ جیغویش را بالا برد و گفت:
    – خفه شو! تو کی هستی؟
    اریکا گوشی را از خود دور کرد و با تعجب به آن خیره شد.
    «خودش و هر کی باهاش می گرده بالا خونه رو دربست داده رفته!»
    و دوباره گوشی را به گوشش نزدیک کرد و با کنایه گفت:
    – لابد مزاحمی… نه؟ شاید بهتره به مامان و…
    دخترک خیلی سریع با ترسی که در صدایش موج می زد گفت:
    – من دوست آرین هستم… تو؟!
    اریکا خنده ای کرد و شال را روی شانه هایش انداخت:
    – اون پسری که من میشناسم بهش نمی خوره یه دوست دختر ثابت داشته باشه.
    دخترک که مشخص بود حسابی حرصش درآمده با عصبانیت صدایش را بالا برد:
    – به تو ربطی نداره! خودت و معرفی کن. کی هستی؟؟
    اریکا پوزخند زد، در حالی که لذتی سرشار در تمام رگهایش جریان پیدا کرده بود گفت:
    – اسم منم به تو مربوط نیست. در ضمن، اون دوست پسر لوست گوشیش و توی اتاق من جا گذاشته.
    از لفظ کلمه ی اتاق من لبخند تلخی زد، منتظر جواب دخترک نماند و گوشی را خاموش کرد، آن را روی میز گذاشت و روی تخت دراز کشید.
    یک ساعتی می شد که روی تخت دراز کشیده و به سقف خیره مانده بود، به این فکر می کرد که تا الان پدرش برای پیدا کردنش چه می کند؟ آیا اصلا زحمت رفتن پیش پلیس را به خود می دهد؟!
    چقدر در این خانه احساس راحتی می کرد. یک جورهایی دوست نداشت اعتراف کند، اما در اینجا بدون آن کابوس ها خوابیده بود، بدون اینکه عذاب بکشد، بدون همه ی آن بدبختی های بی شمار…
    با صدای محکم کوبیده شدن در خانه از جا پرید و روی تخت نشست. شالش را بر سرش انداخت، حدس می زد که آرین است. از تصور خشم او لبخند رضایتی روی لب هایش نشست.
    آرین در حالی که عصبانی بود پاهایش را محکم روی پله ها می کوبید و بالا می آمد، در همان حال فریاد زد:
    – کجایی؟!
    اریکا در میان خنده احساس ترس کرد، خود را برای جنگی دیگر آماده کرد و مانند او صدایش را بالا برد:
    – من سر جای خودم هستم آقا آرین.
    در اتاق به شدت باز شد و چهره ی عصبانی آرین میان قاب در نمایان گشت، موهای سیخ شده اش حسابی بهم ریخته بود.
    – تو به رمینای من چی گفتی؟!
    از چیزی که شنید قیافه ی بامزه ای به خود گرفت و خندید.
    – رمینای من؟!
    نگاهش را به چشم های آرین دوخت و زیر لب ادامه داد:
    – حالم بهم خورد.
    – به درک که حالت بهم خورد. دیگه نبینم بخوای پا رو دم من بذاری لعنتی!
    اریکا پوزخندی زد و سعی کرد کلمه ی لعنتی را نشنیده بگیرد.
    – ناراحت دمِ له شدت هستی؟
    آرین که هر لحظه شدت عصبانیتش بیشتر می شد فریاد زد:
    – مسخره! بذار… حالیت می کنم دختره ی لوس ننر!
    – لوس؟! من؟! لوس اون دوست دختر نازنازی شما رمینا خانوم هستند. نتونسته خودش جواب بده باباش و فرستاده سر وقت من.
    نگاهی به دَر کرد و ادامه داد:
    – خب آقا آرین، حرفت و زدی، من و هم دیدی، حالا بفرمایین بیرون، می خواستم استراحت کنم که حسابی مزاحمم شدین .
    کلمات آخر را شمرده و با کنایه ادا کرد. آرین که از این همه حاضر جوابی حرصش گرفته بود، پوزخندی زد و گفت:
    – رو که نیست! روی هر چی سنگ پا بوده کم کرده.
    اریکا خوشحال از اینکه باز هم پیروز میدان شده لبخندی شیطنت آمیزی زد و پشت به آرین کرد، تصمیم داشت این پسره ی لوس از خود راضی را سر جای خود بنشاند.

    * * * * *

    با کلی فکر و خیال و اضطرابی که به جانش افتاده بود سر میز ناهار حاضر شد. سنگینی نگاهی را بر روی صورت خود حس کرد، سر بلند کرد و دیده در دیدگان جنگجوی آرین دوخت، تپش قلبش شدت گرفت. طاقت نیاورد و سر به زیر انداخت. آرین لبخند پیروزمندی بر لب نشاند و با اشتهای بیشتری شروع به خوردن کرد. با این احساس که چگونه جواب نگاه آرین را داده بر خود لعنت فرستاد: « خاک بر سرت. اون با نگاهش به تو فحش میده، اون موقع تو براش سرخ و سفید می شی!» فکر می کرد بعد از خوردن ناهار حامد خان از او بخواهد که با هم حرف بزنند. اما انگار اشتباه می کرد. همه بر سر کارهای خود رفتند. به اتاق رفت و در را بست. فضای دلگیر اتاق را از نظر گذراند و آهی از سر حسرت کشید. نمی خواست اقرار کند که دلش برای اتاقش تنگ شده. به سمت کوله اش رفت و عکس مادرش را بیرون آورد. با حسرت به آن خیره شد. دوست نداشت گریه کند، در واقع اگر هم می خواست فعلا اشکی برای ریختن نداشت. با چند تقه که به در خورد سریع عکس را سر جای اولش گذاشت و ایستاد. در حالی که خود را مرتب می کرد گفت:
    – بفرمایین؟

    رمان های جدید و قشنگ و زیبا مخصوص گوشی موبایل عاشقانه

    رمان های جدید و قشنگ و زیبا مخصوص گوشی موبایل عاشقانه

    رمان های جدید و قشنگ و زیبا مخصوص گوشی موبایل عاشقانه

    رمان های جدید و قشنگ و زیبا مخصوص گوشی موبایل عاشقانه

    رمان های جدید و قشنگ و زیبا مخصوص گوشی موبایل عاشقانه

    رمان های جدید و قشنگ و زیبا مخصوص گوشی موبایل عاشقانه

    رمان های جدید و قشنگ و زیبا مخصوص گوشی موبایل عاشقانه

    رمان های جدید و قشنگ و زیبا مخصوص گوشی موبایل عاشقانه

    رمان های جدید و قشنگ و زیبا مخصوص گوشی موبایل عاشقانه

    رمان های جدید و قشنگ و زیبا مخصوص گوشی موبایل عاشقانه

    رمان های جدید و قشنگ و زیبا مخصوص گوشی موبایل عاشقانه

    رمان های جدید و قشنگ و زیبا مخصوص گوشی موبایل عاشقانه

    مهرسا سرش را از لای در داخل اتاق کرد. با آن گونه های اناری رنگش، لبخند نمکینی زده بود و با خجالت به اریکا نگاه می کرد.
    – می تونم بیام تو؟!
    لبخند مصنوعی زد:
    – هه… این چه سوالیه. تو چرا همش من و خجالت می دی!
    به او تعارف کرد که بنشیند. توقع داشت حامد خان پشت در باشد با وجود دلخوری و دلشوره ای که داشت سعی کرد لبخند بزند. مهرسا لبخندی زد و گفت:
    – تو امروز چطور با برادر من ساختی؟
    اریکا اول متوجه ی منظور او نشد. بعد از کمی تامل خنده ای کرد و سری تکان داد:
    – خب دیگه…
    مهرسا خنده ای شیطنت بار کرد و گفت:
    – می دونستم. تا الان هیچ دختری نتونسته بوده روشو کم کنه. وقتی اومدم و نگام به قیافه ی پکر و عصبانیش افتاد خیلی تعجب کردم. دختر اون حسابی عصبانیه!!
    اریکا که قیافه ی مغروری به خود گرفته بود پوزخندی زد و گفت:
    – دست بالای دست بسیار است. تازه اولشه. هنوز مونده تا عملیات تکمیل بشه. البته ببخشید که این و می گم. ولی ایشون واقعا خودخواه و مغرور و کمی… کمی که چه عرض کنم… بی ادب هستن.
    مهرسا چشمکی زد و گفت:
    – حرفتو قبول دارم.
    و لبخند خجولی زد:
    – مامان بابا هم نمی تونن حریفش بشن. خیلی اذیت می کنه.
    – خب… تو چرا جوابش و نمی دی؟!
    مهرسا لبخند متینی زد:
    – من باهاش سر و کله نمی زنم. حوصله ی جواب های آماده اش و ندارم. وقتی می دونم کم میارم برای چی بحث کنم؟!
    اریکا سری تکان داد و گفت:
    – مهم نیست. بهش فکر نکن. چند سالته؟
    – ۱۹ سال. معماری می خونم که البته قصد تغییر رشته دارم. هنوز مشخص نیست. تو چی؟!
    اریکا با خود گفت: «چه جالب! منم مهندسی معماری می خونم خانم. اما فعلا که دانشجوی پزشکی هستم.» اریکا وقتی نگاه خیره ی مهرسا با آن لبخند مرموزش را دید به خود آمد و سریع گفت:
    – مگه حامد خان نگفتن؟ من دانشجوی پزشکی هستم.
    مهرسا سری تکان داد و از جا برخواست:
    – راستش سن و سالت که اصلا به قیافه ت نمی خوره… یعنی… کمتر می خوره.
    و خیلی ناگهانی گفت:
    – خواب ظهر و دوست داری؟
    اریکا که خیالش آسوده شده بود لبخندی زد و گفت:
    – یعنی می خوای بری بخوابی؟
    مهرسا خمیازه ای کشید:
    – اوهوم… بدجور.
    خنده ی ریزی کرد و به اریکا خیره شد.
    – باشه برو. منم… عادت دارم.
    مهرسا از اتاق بیرون رفت تا به خوابش برسد. اما اریکا با افکار پریشانی که در سر داشت نمی توانست بخوابد.

    * * * * *

    اصلا نفهمید که کی خوابش برد. روی تخت نشست، آب دهانش را با آستین پاک کرد و چهره درهم کشید. بلند شد تا دست و صورتش را بشویید. با نگاه کردن به ساعت متوجه شد مدت زیادی نیست که خوابیده. وقتی از دستشویی بیرون آمد صدای گفتگوی مهرسا با آرین را شنید. صداها گنگ بود و از اتاق کناری می آمد. با احتیاط در اتاق را باز کرد و پشت در ایستاد تا بهتر بشنود. مهرسا:
    – نخیر آقا. ما دوتا می خوایم تنها بریم بیرون. شما هم می تونی با عزیز دل خودت بری بیرون. اصلا تو به ما چی کار داری؟
    آرین با صدای نسبتا بلندی که انگار از روی قصد بالا برده باشد گفت:
    – چیه؟! توام رفتی طرف اون دختره؟ نو که میاد به بازار کهنه می شه دل آزار همینه دیگه!
    – تو همیشه همینجوری هستی. چیزی که تو می خوای و دیگران قبولش نمی کنن ناراحتت می کنه. بعدا میای می گی ما باهات لج می کنیم و از این چرندیات. بسه دیگه!
    مهرسا خیلی ناگهانی از اتاق آرین بیرون آمد. اریکا عجله به خرج داد تا مهرسا متوجه ی فالگوش ایستادن او نشود. فرش زیر پایش روی سرامیک کف راهرو لیز خورد و به طرز دهشتناکی پخش زمین شد. مهرسا با عجله به سمت او رفت و با ترس پرسید:
    – چی شد؟! خوبی؟!
    آرین که با شنیدن صدا از اتاق بیرون آمده و پشت مهرسا ایستاده بود وقتی مطمئن شد اتفاق خاصی نیفتاده شروع کرد به خندیدن. اریکا بدجور پایش درد می کرد. موهایش را از جلوی صورتش کنار زد . همیشه وقتی عصبی می شد کنترل خود را از دست می داد. بدون اینکه متوجه باشد با همان لحن رک همیشگی اش گفت:
    – همش تقصیر شماهاس. انقدر بلند حرف زدین که منو کنجکاو کردین بیام ببینم چی شده.
    به پایش خیره شد و از دردی که داشت چهره درهم کشید و ادامه داد:
    – برای اینکه کنجکاویم رو نشه این بلا سرم اومد.
    آرین در حالی که می خندید گفت:
    – آخرشم این فضولیت ناقصت کرد.
    بعد آرام اضافه کرد:
    – کاش به جای پات اون زبونت داغون می شد که اینقدر زبون درازی نکنی.
    اریکا در حالی که به کمک مهرسا از جایش بر می خواست گفت:
    – شما هم ایشالا بی رمینا بشی که یه ملتی از دست لوس بازی هاتون خلاص بشن.
    «این و از کجام آوردم و گفتم؟!»
    آرین پوزخندی زد و چیزی نگفت. مهرسا از پله ها سرازیر شد تا برای بهبود رنگ پریده اریکا کمی آب قند بیاورد. آرین از فرصت استفاده کرد و گفت :
    – یه چیزی بهت می گم خوب تو گوشت فرو کن تا دیگه با یه موضوع مسخره برای من الم جنگ به پا نکنی. دخترایی که باهاشون طرح رفاقت می ریزم می دونن من فقط برای یه دوستی کوتاه می خوام باهاشون باشم. رمینا هم یکی از اوناس. پس بودن یا نبودنش برای من فرقی نمی کنه گوگولی. انقدر این موضوع رو الم نکن.
    اریکا نگاه پر از نفرتش را به او دوخت و سر تکان داد:
    – بعضی از شماها لیاقت اسم حیوون هم ندارین. مطمئن باش یه روزی یه نفر همونطوری که تو داری دخترای مردم و بازی می دی تورو به بازی میگیره. یه روزی رو دست بزرگی می خوری. بالاخره تو هم باید توی این دنیای لعنتی جواب پس بدی…
    آرین خنده ی مسخره ای کرد:
    – از مادر زاده نشده.
    و بعد با همان خنده به سمت اتاقش رفت. نگاه پر نفرتش را بدرقه ی راه او کرد:
    «آدمت می کنم. تو هم مثل همه ی مردای دیگه… همتون یه جورید. همتون…»
    با کمک مهرسا روی تخت نشست. برایش آبمیوه آورده بود. با خنده شالش را روی تخت انداخت و آبمیوه را گرفت و نوشید.
    مهرسا با لبخند گفت:
    – مامانم رفته دوره خونه دوستاش. از اونجایی که تو با خودت لباس زیادی نیاوردی بهتره بریم بیرون خرید. اصلا می خوام برات یه یادگاری بگیرم. من که نمی دونم تا کی پیش ما هستی!
    اریکا لبخند خجالت زده ای زد و در جواب گفت:
    – نه ممنون… لطف داری، من احتیاجی ندارم. زیاد… نمی مونم.
    – با من تعارف نکن که هیچکسی تو تعارف کردن به من نمی رسه.
    نگاهشان درهم گره خورد و هر دو زدند زیر خنده. مهرسا در حالی که از اتاق بیرون می رفت گفت:
    – راستی لباسای خودت هم توی کمدِ… من پایین منتظرتم.

    * * * * *
    از در بیرون می رفتند که با صدای آرین متوقف شدند:
    – مهرسا… به مامان بگو امشب تولد رامینه. تا آخر شب هم اونجا هستم و نمیام.
    مهرسا اخمی کرد و گفت:
    – اینکه کار هر شبته. موندم تو کار تو و دوستات! مامان بابا هم دیگه خودشون می دونن. به من هیچ ربطی نداره.
    اخمی کرد و با لحن خشنی روبه مهرسا گفت:
    – زبون درآوردی…
    با صدای زنگ تلفن همراهش حرفش را نیمه کاره رها کرد. دستش را بالا آورد:
    – صبر کنین سر راه می رسونمتون.
    و بعد به تلفن همراهش پاسخ گفت:
    – جونم؟!
    – …
    – باشه . حتما میام… آره.
    – …
    – نه عزیزم کاری نیس. اوکی. به داداشت بگو واس امشب زیاد شلوغ نکنه، خوش ندارم جلوی اون یالغوز زیادی بشه. بای تا های.
    – …
    اریکا نتوانست جلوی زبان خود را بگیرد و با صدای نسبتا بلندی گفت:
    – تموم شد؟ نمی خواید مارو برسونید؟!
    آرین ابرویی بالا انداخت:
    – حالا کی می خواد تورو برسونه؟
    اریکا با حرص به سمت مهرسا برگشت. لبخندی زد:
    – بهتره خودمون بریم.
    صدای خنده ی شاد آرین بلند شد:
    – ای بابا. حالا چرا قهر می کنی؟ شوخی کردم خانومی.
    اریکا با عصبانیت به سمت او برگشت، انگشت اشاره اش را به حالت تهدید تکان داد و گفت:
    – بار اول و آخرت باشه که به من می گی خانومی!
    ظاهرا که مهرسا از کل کل میان این دو خوشش آمده بود و می خندید. ناگهان هر دو به سمت او برگشتند. اریکا با نگاهی دلخور و آرین با چهره ای عصبانی.
    – چیه؟! خب بابا چرا با نگاهتون می زنید! بیاید بریم دیگه دیر شد.
    آرین، مهرسا و اریکا را به مقصد رساند و خود نیز به جمع دوستانش پیوست. رامین یکی از صمیمی ترین دوستان آرین بود. برادر رمینا که به بهانه های مختلف جشن می گرفت.
    هر دو بعد از خرید به خانه برگشتند. اریکا خدا را شکر می کرد که پول کافی با خود به همراه دارد. نمی توانست از کارت استفاده کند چون حتما ردش را می زدند. ترسش بیشتر به خاطر حامد خان بود تا خودش، دوست نداشت او را جلوی خانواده اش کوچک کند. هر دو آنقدر خسته بودند که یک راست به اتاق هایشان رفتند.

    * * * * *

    در اتاق به صدا در آمد.
    – بفرمایید.
    صدای حامد خان بود که گفت:
    – با اجازه.
    و بعد وارد اتاق شد.
    – بفرمایید خواهش می کنم.
    – اجازه هست؟
    – این چه حرفیه!
    حامد خان لبخندی زد و گفت:
    – بشین دخترم. فقط اومدم کمی باهات حرف بزنم. البته می دونم خسته ای برای همین زیاد طولش نمی دم.
    کمی مکث کرد و بعد ادامه داد:
    – دوست دارم یکم بیشتر از خودت بگی.
    اریکا نگاهش را از حامد خان دزدید.
    – من… من نمی دونم چی باید بگم. یه دختر تقریبا دانشجو هستم… خب ۱۹ سالمه… مثل دختر خودتون معماری می خونم و…
    – برای چی فرار کردی؟! از چی یا کی؟!
    – از… از… نمی دونم چه جوری بگم! از یه همخون…
    به دست های لرزان اریکا خیره شد و با اخم سری تکان داد:
    – بسیار خب، تو می تونی تا هر وقت که خواستی پیش ما بمونی. من به خانواده م گفتم که قراره ۳ ماهی پیش من دوره ببینی. اما لازم نیست، می تونی هر کلاسی که دوست داری بری. می تونی توی این سه ماه سکوت کنی و چیزی نگی یا می تونی برام حرف بزنی. باید یه تصمیم عاقلانه بگیری. باید به فکر خانواده ت هم باشی. حتما دلیل موجهی پیش خودت داری، درسته؟!
    اریکا که با شالش ور می رفت سرش را پاین انداخت و گفت:
    – من مدیون شما و خانوادتون هستم. من… من جبران می کنم. من… دختر فقیری نیستم و می تونم…
    – چطوری می خوای جبران کنی دخترم؟ می خوای به من پول بدی؟!
    اریکا مستاصل در خود پیچید، نگاه درمانده اش را به او دوخت و گفت:
    – خب… نمی دونم. ولی حتما جبران می کنم!
    حامد خان از جا بلند شد:
    – تو این مدت میای پیش خودم. آآ… رشته ات چی بود؟ تجربی؟!
    – نه. معماری…
    حامد خان کمی فکر کرد و لبخند مرموزی زد. اریکا در آن لحظه از نگاه و لبخند حامد خان خوشش نیامد.
    – تو نباید درست و ول کنی. باید کلاس خصوصی بری. من آشنا دارم.
    – من نیازی به…
    – دخترم دوست ندارم تعارف کنی. برای من خیلی مهمه.
    اریکا نگاه نامطمئنش را به حامد خان دوخت. نمی دانست چرا برای او مهم است و این چنین اصرار می کند.
    – هر چی شما بگید. دانشگاه که نمی تونم برم. چون مطمئنا میان دنبالم و پیدام می کنن. فعلا مرخصی می گیرم… هزینش هم…
    – حرف از هزینه نزن. از این به بعد پول خواستی به خودم می گی.
    اریکا چهره درهم کشید که حامد خان ادامه داد:
    – بعدا که تصمیم گرفتی برگردی، منم کمکت می کنم، اونوقته که می تونی جبران کنی… یه آینده ی نزدیک… چطوره؟
    نفس عمیقی کشید و لبخندی مصنوعی تحویل داد. حامد خان با لبخند سری از رضایت تکان داد و در را باز کرد:
    – شب بخیر دخترم.
    نمی دانست خوشحال باشد یا ناراحت. این رفتارها برایش عجیب بود. آن هم در این زمانه که مردم کاری را بدون این که سودی برای خودشان داشته باشد انجام نمی دهند. با این حال خوشحال بود که قرار است به کلاس های خصوصی برود. آن شب راحت تر از شب پیش خوابید. اما باز هم با دیدن کابوس های همیشگی اش از خواب پرید. این کابوس های لعنتی از کودکی با او بود و دست از سرش بر نمی داشت. احساس تشنگی شدیدی می کرد. آرام و بدون سر و صدا از اتاق خارج شد و به سمت آشپزخانه رفت. لیوان آبی پر کرد و نوشید. لیوان را بر روی سنگ اپن گذاشت که ناگهان دو دست دور کمرش پیچید و او را محکم نگه داشت. جیغ خفیفی کشید.
    – سسسس….
    چشمانش را روی هم فشرد و دستش را جلوی دهانش گرفت. بوی عطر او را حس می کرد. نمی خواست جیغ بزند. وقتی برگشت چشمان خمار آرین را دید. به نظر مست می آمد. این حالت ها را قبلا در خانه ی خودشان نیز دیده بود. قیافه ی خمار و لحن شل و ول! ترس بیشتری وجودش را فرا گرفت.
    راه فراری نداشت، آرین در حال عادی نبود که اریکا بخواهد پاسخ این حرکات مسخره اش را بدهد.
    شدت فشار دست های آرین بر کمر اریکا هر لحظه بیشتر از پیش می شد. با نفرت خود را عقب کشید و به صورت او نگاه کرد. آرین خنده ای کرد و گفت:
    – می دونی وقتی می ترسی… چقدر ناز میشی…
    در دل به آرین بد و بیراه گفت. نمی خواست کسی بیدار شود و او را با آرین ببیند. می توانستند هر فکری راجع به او بکنند.
    «من یه دختر فراریم!»
    ظاهرا که آرین متوجه ی حرکات و افکار او شده بود. پس اریکا سعی کرد با یک ترفند از آنجا برود.
    – م… مرسی… من.. می خوام برم.
    آرین مچ دستش را گرفت و فشرد. اریکا بی اختیار نالید:
    – آیییی …
    – جوون؟ کجا؟! با هم می ریم.
    دیگر نتوانست خود را کنترل کند و با عصبانیت پاسخ داد:
    – چی چی و با هم می ریم! برو گمشو اونور عوضی، وگرنه جیغ می کشم!
    آرین کمی از اریکا دور شد. او هم از این فرصت استفاده کرد و با وحشت به سمت اتاقش دوید. نزدیک اتاق شده بود که دستی او را کشید و بعد جلوی دهانش را گرفت. بدون اینکه بخواهد به داخل اتاق آرین کشیده شد. آرین در اتاق را بست و به سمت او برگشت. اریکا با خشم غرید:
    – چی کار می کنی احمق؟! یه کاری نکن آبروت و ببرم! ت… تو… واقعا مستی؟!
    – نوچ. منم بلدم یه ترفند هایی بزنم.
    – برو اونور می خوام برم بیرون. وگرنه جیغ می کشم. برو گمشو اونور!
    – جیغ می کشی؟! خب بکش. من که مجبورت نکردم بیای توی اتاقم. خودت اومدی. نه؟!
    اریکا با دهان و چشمانی باز به آرین خیره شد:
    – واقعا که خیلی پستی… فکر کردی من از اون دخترای…
    نمی توانست ادامه دهد. از این فکر تمام تنش به لرزه افتاد.
    – تو هم فکر کردی مستم و خواستی خرم کنی نه؟!
    پوزخندی زد و ادامه داد:
    – من زیاد از این نقش ها اومدم. دیگه استادی شدم…
    – آره. استاد کثافت کاری.
    آرین دست پیش برد و خیلی ناگهانی شال اریکا را از سرش کشید. اریکا جیغ آرامی کشید و دست بر روی سرش گرفت. مقید به چیزی نبود اما در آن خانه اینگونه بیشتر احساس امنیت و راحتی می کرد.
    – عوضی اونو بده به من…
    دیگر داشت اشکش در می آمد. صدایش را بالا برده بود که باعث شد کمی رنگ آرین بپرد. شال را از دستان آرین بیرون کشید و روی سرش انداخت. آرین از اخلاق خاص اریکا در تعجب بود و نمی توانست تعجبش را مخفی کند.
    – اگه نری اونور به ضررت تموم می شه.
    – اتفاقا کور خوندی! حالی ازت بگیرم که تو کتابا که سهله، تو آسمونا بنویسن.
    آرین کنار رفت و روی تخت نشست. با لبخند و نگاه مرموزی به اریکا خیره شد. اریکا تمام مدت مانند گربه ای که آماده ی جنگ است با هر حرکت او تکان می خورد. چشمش به کلید روی در افتاد. با یک حرکت سریع در را باز کرد. آرین به او نزدیک شد که اریکا ناگهان ضربه ای بین پاهای آرین زد او را نقش زمین کرد. سریع به سمت اتاقش دوید و در را چند بار قفل کرد. به در تکیه داد و نفس آسوده ای کشید . بغض عجیبی بر گلویش چنگ می زد.
    – پسره ی هرزه ی احمق. فکر کرده می تونه با این کاراش منو بترسونه. آشغال…
    اشک گرمش را با دست گرفت:
    – چه جوری به این پسرشون اعتماد می کنن؟! عوضی…
    تا صبح از این پهلو به آن پهلو شد و فکر کرد. نزدیک های طلوع آفتاب بود که چشمانش روی هم رفت. با سرو صدای مهرسا و آرین بیدار شد. وقتی یاد اتفاق دیشب افتاد سینه اش تیر کشید. تصمیم گرفته بود از این موضوع چیزی به بقیه نگوید. نمی خواست به این بهانه او را از خانه بیرون کنند. فعلا جایی را نداشت که برود. اصلا شاید نقشه ی آرین همین بود؟! اما آرین برای چه باید همچین کاری می کرد؟ او که از هویت اصلی اریکا خبر نداشت. پس لابد می خواست او را از آنجا فراری دهد! این ها سوالاتی بود که به ذهن اریکا هجوم می آورد.
    بعد از صبحانه به همراه حامد خان به خانه ی لوکس و زیبایی رفتند. مردی که به نظر بیش از ۵۰ سال داشت در آنجا زندگی می کرد. بر خلاف حامد خان که شادابی در چهره اش نمایان بود چهره ی شکسته ای داشت. با این وجود شباهت بسیاری به هم داشتند. بعد از معرفی متوجه شد که این شخص محترم برادر حامد خان است.
    پس از اتمام تدریس آقای احدی کمی استراحت کرد. تلفن خانه زنگ زد و آقای احدی گوشی را برداشت و شروع کرد به صحبت کردن. هنوز چند دقیقه ای نگذشته بود که با اشاره ی دست از اریکا خواست تا گوشی را بگیرد.
    – الو سلام.
    – سلام دخترم. خواستم بهت بگم من امروز نمی تونم بیام دنبالت. یه کنفرانس توی ساختمان پزشکان برام پیش اومده.
    – مشکلی نیست، شما راحت باشید من خودم میام.
    – نه اصلا. به محسن بگو که محمد… اصلا گوشی و بده به محسن.
    اریکا گوشی را پایین آورد و روبه آقای احدی کرد.
    – آقای احدی… می خوان با شما حرف بزنن.
    گوشی را به دست آقای احدی داد. بعد از کمی حرف زدن گوشی را گذاشت و رو به اریکا با لبخند گفت:
    – یکم صبر کن دخترم. محمد از شرکت میاد تورو می رسونه.
    سرش را پایین انداخت و با لبخند حسرت باری زمزمه کرد:
    – اگه اوضاع قلبم اینطوری نبود خودم می رسوندمت.
    – ببخشید همه رو انداختم توی زحمت.
    آقای احدی با لبخندی عمیق به چهره ی اریکا خیره شد و گفت:
    – هیچ زحمتی نیست، مهمون رحمت و حبیب خداست.
    اریکا لبخندی زد و سرش را پایین انداخت. ظاهرا این خانواده همگی دوست داشتنی بودند. البته اریکا در ذهنش نام آرین را فاکتور گرفت. آقای احدی نگاهی به لیوان دست نخورده ی اریکا کرد و گفت:
    – خیلی سال از فوت همسر من می گذره. اگه می بینی اوضاع اینجا خوب نیست بذار به حساب اینکه زنی توی این خونه پیدا نمیشه.
    – خدا رحمتشون کنه.
    – بعد از فوت همسرم به غیر از یکی دو نفر هیچ زن دیگه ای پا به این خونه نذاشته. یه پسر هم دارم که همیشه بیرون از خونه س. یه شرکت و اداره می کنه. اولاش یه شرکت کوچیک بود اما حالا بهش می گن غول! هه…
    پوزخندی زد و سری تکان داد. ظاهرا که زیاد از کار پسرش راضی نبود.
    – شاید فضولی باشه… ولی می شه بپرسم پسرتون چند سالشه و چه رشته ای می خونه؟
    آقای احدی با شوق لبخندی زد و گفت:
    – ۳۰ سالشه، مدیریت خونده. قبلش…
    به طرز مشکوکی حرفش را نیمه کاره رها کرد و ادامه داد:
    – به خاطر هوش زیادش چند سالی هم جهشی رد کرده. یه چند سالی از پسر عموش آرین بزرگتره…
    با شنیدن اسم آرین قلبش تیر کشید. یاد کار دیشبش افتاد. خیلی متاسف بود که چرا یک کشیده نثار صورت آن پسرک گستاخ نکرده است. با صدای آقای احدی از دنیای فکر و خیال بیرون آمد . احدی با اشاره به روبه رو گفت:
    – پسرم محمد.
    نگاه او را دنبال کرد و مرد جوانی را دید که کمی دورتر ایستاده است. با سر سلام کرد و کمی جمع و جور تر ایستاد. محمد بلند قد بود با هیکلی عضلانی، بر عکس آرین که بور بود محمد چشمان و ابروانی تیره داشت. مانند آرین زیبایی دخترانه ای نداشت اما نوعی جذابیت و گیرایی خاصی در چهره اش مشاهده می شد. خصوصا با آن پوزخندی که گوشه ی لبش جا خوش کرده بود اجازه نمی داد اریکا نگاهش را از نگاه مرموزش بگیرد. چهره اش خسته بود با این حال چشمانش برق عجیبی داشت.
    محمد با همان پوزخندی که بر لب داشت چند قدم جلو آمد و گفت:
    – اریکا؟! درسته؟!

    دانلود کتاب رمان های جدید عاشقانه و رمانتیک ایرانی

    دانلود کتاب رمان های جدید عاشقانه و رمانتیک ایرانی

    love-photo-444 (11) love-photo-444 (12) love-photo-444 (13)

    دانلود کتاب رمان های جدید عاشقانه و رمانتیک ایرانی

    دانلود کتاب رمان های جدید عاشقانه و رمانتیک ایرانی

    دانلود کتاب رمان های جدید عاشقانه و رمانتیک ایرانی

    دانلود کتاب رمان های جدید عاشقانه و رمانتیک ایرانی

    دانلود کتاب رمان های جدید عاشقانه و رمانتیک ایرانی

    دانلود کتاب رمان های جدید عاشقانه و رمانتیک ایرانی

    دانلود کتاب رمان های جدید عاشقانه و رمانتیک ایرانی

    دانلود کتاب رمان های جدید عاشقانه و رمانتیک ایرانی

    دانلود کتاب رمان های جدید عاشقانه و رمانتیک ایرانی

    دانلود کتاب رمان های جدید عاشقانه و رمانتیک ایرانی

    با تعجب به او خیره شد و سری تکان داد.
    – سلام! بله، شما منو از کجا میشناسید؟
    محمد بی تفاوت از کنار سوال اریکا گذشت و سمت پدرش رفت. انگار که اصلا چیزی نشنیده. اریکا از این رفتار بی ادبانه ی او خشمگین شد و دندان روی هم فشرد.
    «یعنی قرار این منو برسونه؟!»
    آقای احدی که انگار از دیدن چهره ی پسرش سیر نمی شد نگاهش را بزور از او گرفت و با اشاره به اریکا گفت:
    – الان زودتر این خانم و برسون که حسابی دیرش شده. به عموت گفتم نیم ساعت دیگه…
    محمد برگشت و به اریکا نگاه کرد. اصلا از آن نگاه خوشش نمیامد . نگاه های افراد این خانواده پر از رمز و راز بود. به نظر می آمد متوجه ی عصبانیت اریکا شده و دارد تفریح می کند. چون لبخندش با دیدن قیافه ی اخمالوی اریکا بیشتر شد.
    – به چشم…
    سوویچ را از روی میزی که گذاشته بود برداشت و با اشاره ی سر از اریکا خواست تا همراهی اش کند. اریکا متعجب بر جا مانده بود و حرکتی نمی کرد.
    «همه ی پسرای این خانواده مشکلات روانی دارن!»
    با لبخندی مصنوی از آقای احدی خداحافظی کرد و بیرون رفت. محمد طوری رفتار می کرد که انگار حوصله ی اریکا را ندارد. اریکا از احساس زیادی بودن متنفر بود. فرار نکرده بود که سر خانه ی اولش برگردد. اما جایی را نداشت، کسی نبود!
    «چاره ای نیست دختر! باید از حامد خان ممنون باشی احمق!»
    ماشین آخرین مدل محمد را از نظر گذراند و پوزخندی زد. نمی دانست کجا بنشیند. دو دل بود. آخر سر تصمیم گرفت در صندلی عقب بنشیند. در دل گفت:
    «به درک. اون الان حکم راننده ی منو داره. »
    محمد پوزخندی زد و از پنجره به بیرون نگاه کرد.
    «می خوای بگی بی تفاوتی! خب باش. که چی مثلا؟!»
    کمی که از مسیر گذشت اریکا سنگینی نگاه او را روی صورت خود حس کرد. اخمی کرد و در دل گفت:
    «ای چشاتون در بیاد که بالا برید پایین بیاید زوم می کنید رو آدم.»
    صدای محمد باعث شد با عجله از آینه به چشمان او نگاه کند.
    – رشته تحصیلی تون چیه؟
    دلش می خواست بگوید: «وقتی اسمم و می دونی لابد از چیزای دیگه هم خبر داری. اصلا به تو چه. تو چی کار داری به رشته ی تحصیلی من؟!» اما در عوض پاسخ داد:
    – پزشکی! برای تقویت ریاضی میام پیش پدر شما.
    «تو چقدر می دونی؟ من چقدر باید بگم؟!»
    محمد لبخند تمسخر آمیزی زد و گفت:
    – بله. خانم دکتر! هه…
    دستانش را مشت کرد تا حرکتی نکند. تحمل این یکی از آرین هم مشکل تر بود. ثانیه ها به سختی می گذشت. گهگداری نگاه محمد را به روی خود حس می کرد. وقتی رسیدند به سرعت از ماشین پیاده شد. لبخندی زد و خم شد تا تشکر کند که با دیدن پوزخند مسخره ی این پسر لبخندش محو شد.
    – ممنون که منو رسوندین.
    محمد ابروهایش را با تعجب بالا داد و گفت:
    – خواهش می کنم! ظاهرا انجام وظیفه بود.
    چیزی از حرف محمد دستگیرش نشد اما به خوبی لحن کنایه آمیز او را حس کرد . محمد دور زد و با یک بوق از آنجا رفت. اریکا با یک لبخند زورکی دستی برایش تکان داد و گفت:
    – بری دیگه برنگردی پسره ی هیز.
    ذهنش درگیر نگاه های مشکوک محمد بود و حواسش به دور و اطراف خود نبود. وقتی برگشت آرین را دید که جلوی در ایستاده و خیلی عصبی است. قیافه ای بی تفاوت به خود گرفت و به سمت در رفت اما آرین سد راهش شد و گفت:
    – واسه چی سوار ماشین اون پسره شدی؟!
    اریکا پوزخندی زد و دست به سینه شد:
    – خیلی عذر می خوام! جنابعالی چکاره هستید که همچین سوالی از من می پرسین؟!
    آرین با خشم صدایش را بالا برد:
    – جواب سوالم و بده! واسه چی سوار ماشین اون آشغال شدی؟!
    اریکا با دست گوش هایش را گرفت و سرش را عقب کشید. واقعا احساس ترس می کرد. چشمان آرین حالت تهدید آمیز و بدی پیدا کرده بود. نگاه وحشت زده اش را از او گرفت و کمی خود را عقب کشید. به اریکا نزدیک شد و مچ دست او را محکم چسبید. با حرص گفت:
    – هیچ می دونی اونی که سوار ماشینش شدی چه هفت خطیه؟!!
    اریکا که سعی داشت دستش را از دست آرین بیرون بیاورد، با کمی ترس گفت:
    – دستمو ول کن! مهم نیست… من برای اولین بار پسرعموی تورو دیدم! هر چی باشه هفت خط تر از تو نیست.
    آرین خنده ی عصبی تحویل اریکا داد و او را جلو کشید:
    – نیشت و تا آخر باز کرده بودی! براش دست هم تکون دادی. خیلی خوش گذشت نه؟!
    با بلند شدن فریاد اریکا آرین به خود آمد و دید که دست اریکا را پیچانده است. آنقدر درگیر حرف ها و افکار خود بود که توجهی به دست او نداشت. اریکا از درد به خود پیچید و روی زمین نشست. در حالی که اشکش درآمده بود گفت:
    – تو کی هستی که اینطوری با من رفتار می کنی؟!
    دستش را به سینه چسباند و ناله ای از درد سر داد:
    – خودت با دخترا اینور اونور می ری و به گندکاریت می رسی کسی چیزی بهت می گه؟! آیییی… مامان…
    آرین قیافه ای شرمنده به خود گرفت و با نگرانی گفت:
    – ببخشید. باور کن نگرانت شدم. وقتی هم تورو تو ماشین اون دیدم نتونستم خودم و کنترل کنم.
    اریکا سرش را روی زانوانش گذاشت و گفت:
    – لازم نکرده یکی مثل تو نگران من بشه. برو اونور نمی خوام ببینمت.
    آرین شرمسار گفت:
    – گفتم ببخشید دیگه! حالا تا مامان اینا نیومدن بیرون بیا بریم درمانگاه. می ترسم دستت در رفته باشه.
    اریکا بلند شد اما به حرف آرین گوش نکرد. با لجبازی ذاتی خود به سمت در خانه رفت.
    آرین به التماس افتاد و گفت:
    – بابا غلط کردم! صبر کن. خواهش می کنم.
    اریکا در حالی که پشتش به او بود در جا ایستاد و لبخند پیروزمندی به لب آورد.
    «تازه اولشه آقا!»
    چرخی زد و روبه روی آرین ایستاد.
    – بریم.
    با دیدن ماشین آرین یاد ماشین خودش افتاد. چقدر دلش برای ویراژ دادن در خیابان ها تنگ شده بود. همیشه عشق سرعت بود و سر همین کارهایش گرفتاری های بیشماری برایش پیش می آمد. که البته همیشه پدرش جور این گرفتاری ها را می کشید. با یادآوری پدرش دندان هایش را روی هم فشرد و سعی کرد حواس خود را به چیز دیگری معطوف کند. بلند شدن صدای تلفن همراه او خود بهانه ای بود برای این کار؛ آرین دروغی سر هم کرد و با اشاره از اریکا خواست چیزی نگوید. اریکا پوزخندی زد و سری تکان داد.
    مشکل جدی ای برای دستش پیش نیامده بود. وقتی به خانه برگشتن اریکا با دیدن قیافه های نگران بقیه احساس لذت کرد. نه به این خاطر که آن ها را نگران کرده. بلکه می دید هنوز کسانی هستند که محبتی واقعی داشته باشند و آن را بدون ترس بروز دهند. در جواب سوال حامد خان که می خواست بداند جریان چیست و با نگاه مشکوکش داشت آرین را می خورد، گفت:
    – چیزی نشده. پام گیر کرد و افتادم زمین. فقط یکم رگ به رگ شده.
    با لبخندی مرموز به آرین نگاه کرد و گفت:
    – آقا آرین زحمت کشیدن و منو رسوندن درمانگاه. نخواستیم بقیه نگران بشن.
    حامد خان پوزخندی زد و به کنایه گفت:
    – بله. به لطف اریکا ما آرین رو توی خونه می بینیم!
    آرین بی هیچ حرفی از پله ها بالا رفت و داخل اتاقش شد. اریکا هم بدون خوردن شام به اتاق رفت و خوابید.

    * * * * *
    کسی به در اتاق می زد. اریکا روی تخت نشست و شال را روی سرش انداخت. با صدای خواب آلودش گفت:
    – بفرمایید.
    حامد خان بعد از یک مکث کوتاه داخل شد. لبخندی زد و گفت:
    – صبح بخیر.
    اریکا سریع از تخت پایین آمد و سعی کرد خود را مرتب کند.
    – ببخشید… صبح بخیر….
    – هول نشو دخترم. ببخش بیدارت کردم اما لازم بود بیدار بشی. چون محمد داره میاد دنبالت تا بری سر کلاس.
    وا رفت.
    – آ… آخه… خودم می تونم برم!
    – نه. تو دست من امانتی! آ آ… نگران نباش سر راه که می خواد بره شرکت تورو هم می رسونه. زحمتی نیست.
    حامد خان بیرون رفت و اریکا را در دنیای فکر و خیال خود تنها گذاشت.
    « آدم قحطه تو این خانواده؟! نمیشه خودم برم؟ خوبه بابای من نشده.»
    روی تخت نشست و بی حوصله نالید:
    – بازم باید نگاه های مسخره ی اون پسر و تحمل کنم! لابد بعدشم این یکی دستم باید داغون بشه.
    دست و صورتش را شست و به پایین رفت. بعد از خوردن صبحانه به مهناز خانم کمک کرد تا میز را جمع کند. در همان حال مهناز خانم گفت:
    – عزیزم من دیگه باید برم لباسمو بگیرم.
    اریکا با فضولی ابرویی بالا انداخت و پرسید:
    – لباس؟!
    – آه… بهت نگفتن هنوز؟! پس فردا تولد آرین. عروسی یکی از فامیل هم هست… وای خدا چقدر جشن و عروسی در پیشه! راستی با مهرسا برید و هر چی دوست دارید بخرید. مهرسا قرار سفارش آرین و براش بگیره. تو هم یه چیزی برای خودت بخر.
    نزدیک اریکا شد و بوسه ی نرمی روی گونه اش گذاشت. اریکا بی حرکت به رفتن او خیره شد. یاد مادرش افتاد. چقدر دلش برای مادرش تنگ شده بود. حضورش را نیاز داشت. با دیدن صمیمیت این خانواده بغضی بر گلویش می نشست که شکستنش کار دشواری بود. سریع به اتاقش رفت تا کسی شاهد اشک ریختن غریبانه اش نباشد.
    بعد از دقایقی آماده شد و به سالن پذیرایی رفت. آرین را دید که نزدیکش می شود.
    – صبح بخیر خانومی!
    اخمی کرد و در جواب گفت:
    – صبح بخیر.
    سعی کرد آن کلمه را نشنیده بگیرد. حال و حوصله ی جر و بحث نداشت. آرین خنده ای کرد و گفت:
    – چه عجب! آرومی. دیگه نمی پری!
    اریکا نگاهش کرد و خواست چیزی بگوید. در عوض نفس عمیقی کشید و نگاهش را از آن پسرک بی خود گرفت. با شنیدن صدای زنگ از جا بلند شد.
    – چی شد؟ کجا می ری؟!
    کیفش را روی شانه جا به جا کرد:
    – هنوزم باید جواب پس بدم؟!
    رویش را از او گرفت و بدون نگاه کردن ادامه داد:
    – با اجازه دارم می رم کلاس.
    آرین با نگاهی مشکوک گفت:
    – کلاس؟! حالا با کی می خوای بری؟
    اریکا نفس بی حوصله اش را بیرون فرستاد و سعی کرد خونسرد باشد.
    – محمد، پسر آقای احدی. پسر عموی شما. دیگه شماره ی شناسنامه و کفشش و بلد نیستم که خدمتتون عرض کنم!
    آرین عصبی به سمت در رفت و گفت:
    – من این نکبت و آدم می کنم. صبر کن…
    اریکا با تعجب جلو رفت و مانع از رفتن او شد.
    – یعنی چی؟! یه همچین کاری خیلی زشته!
    – زشت؟! زشت اینه که با وجود من تو با ماشین یه لاشی ای مث اون بری.
    و بعد به سرعت خارج شد و به سمت در حیاط کوچک خانه رفت. نگاه خسته ای به رفتن آرین کرد و زیر لب گفت:
    – تورو میشناسنت که نمیسپرنم دست تو!
    و بعد به دنبال او روانه شد.
    پشت سر آرین بیرون رفت. خواست چیزی بگوید که نگاهش به قامت بلند و کشیده ی محمد افتاد. به ماشین تکه داده بود و با ژستی خاص سیگار می کشید. سیگار را روی زمین انداخت و با کف کفشش له کرد. آرین دست به کمر روبه روی محمد ایستاد. در حالی که نفس نفس می زد با لحن بدی گفت:
    – به به! سلام… آقا محمد. پسر عموی عزیز! راه گم کردی! طرف فقیر فقرا پیدات شده!
    محمد همانطور بی حرکت چشم های باریک شده اش را به آرین دوخت. بعد از مکثی نسبتا طولانی پوزخندی زد و آرام گفت:
    – سلام.
    برای اریکا سری تکان داد و از ماشین جدا شد. دستش را به سمت آرین دراز کرد و با خونسردی گفت:
    – چطوری؟
    نگاهش بر خلاف نگاه آرین که از خشم و نفرت پر بود، رنگ و بوی ِ کمی از محبت داشت. آرین حرکتی نکرد و دست محمد میان زمین و آسمان ماند. پوزخندی زد و با اعتماد به نفس بیشتری دستانش را در جیب کتش گذاشت. به سمت چپ نگاهی کرد و سری تکان داد. انگار که با بچه ی زبان نفهمی طرف است. دوباره نگاه خیره اش را به آرین دوخت. آرین با لحنی عصبی به او توپید:
    – چیه؟ حرف نمی زنی؟! کاری داشتی اومدی این طرفا؟! نَکه همیشه سرت توی اون شرکت شلوغه… واس همین می پرسم. می دونی که!
    لحن آرین کنایه آمیز بود. اما چهره ی محمد هیچ تفاوتی نکرد، فقط برق عجیبی از شیطنت در چشمانش جهید.
    – من کلا سرم شلوغه برای آقا پسرا… ولی وقت دارم اندازه ی موهای سرت برای دختر خانم ها.
    بعد از گفتن این حرف با لبخندی عجیب به اریکا خیره شد. آرین عصبی لبخندی زد و گفت:
    – نه بابا! پس برو سرت و با همون دخترا مشغول کن و دور خونه ی مارو خط بکش!
    و با دست اشاره ای به ته کوچه کرد. محمد نگاهی به ساعت مچی خود کرد و گفت:
    – من اومدم سر راه اریکا رو برسونم… امر عموجان ِ !
    آرین سریع گفت:
    – من خودم می برمش. به سلامت.
    و بعد رو به اریکا کرد و ادامه داد:
    – برو داخل آماده شو.
    اریکا نگاه عاقل اندر سفیهی نثار او کرد: «من که آماده ام!»
    نمی خواست میان دوستی های این خانواده مشکلی ایجاد کند. با اینکه اصلا دوست نداشت حرف آرین را گوش کند اما از نگاه محمد نیز بیزار بود. خداحافظی کوتاهی کرد و به داخل رفت. با رفتن اریکا؛ آرین رو به محمد کرد و گفت:
    – نگاه به زبون اریکا نکن، ساده س… مواظب باش. نبینم به پروپاش بپیچی!
    محمد پوزخندی زد و گفت:
    – چیه؟! عاشق شدی؟ آره؟! عشق یا هوس، مسئله این است؟!
    در حالی که می خندید سری تکان داد و با نگاه مغرورش گفت:
    – اوهوم… خوب تیکه ایه. اما لابد چیزی می دونستن که خواستن من برسونمش. اینطور فکر نمی کنی؟!
    آرین در حالی که دستش را مشت کرده بود با خشم گفت:
    – دهنتو ببند و گورتو گم کن تا دندوناتو توی دهن کثیفت خرد نکردم انتر!
    محمد پوزخند دیگری تحویل او داد. در حالی که به ماشین تکیه داده بود، دستانش را روی کاپوت گذاشت و سرش را بالا گرفت. نفس عمیقی کشید و گفت:
    – شنیدم داری اون یکی برج و پس می گیری. داری با کی شریک می شی؟
    – خبرا زود پخش می شه!
    – زودتر از اون که تو فکرش و بکنی پسر.
    سوویچ را در دستانش چرخاند و به طرف دَر ماشین رفت. قبل از اینکه سوار شود برگشت و گفت:
    – بهتره مواظب باشی. نذاز ازت سوء استفاده کنن.
    بعد از گفتن این حرف سوار شد و راه افتاد.
    آرین در حالی که به دور شدن او خیره شده بود زیر لب زمزمه کرد:
    – تو بهتره مواظب خودت باشی.

    * * * * *

    اریکا با چهره ای درهم روی مبل نشسته بود و منتظر آرین بود. اگر موقعیت قبلی خود را داشت مطمئن بود دمار از روزگار هر دوی آنها در می آورد. اریکا دختر بلبل زبان و سرسختی بود که به راحتی به حرف اطرافیانش گوش نمی کرد. این رفتارها برایش سنگین می آمد اما چاره ای نداشت.
    «باید کلاهت و بندازی بالا بدبخت. هیچکسی و نداری. اگه حامد خان هم نبود باید میمردی اما بر نمی گشتی!»
    با صدای قدم های آرین سر بلند کرد و چهره ی اخمالوی او را از نظر گذراند.
    – پاشو بریم.
    «ای کاش قبل از ایکه به پسر عموت بد و بیراه بگی به خودت توی آینه نگاه می کردی!»
    با حرص کیفش را برداشت و بلند شد.

    * * * * *

    بهترین و جذاب ترین رمان عاشقانه ایرانی دانلود بلند کوتاه

    بهترین و جذاب ترین رمان عاشقانه ایرانی دانلود بلند کوتاه

    بهترین و جذاب ترین رمان عاشقانه ایرانی دانلود بلند کوتاه

    بهترین و جذاب ترین رمان عاشقانه ایرانی دانلود بلند کوتاه

    بهترین و جذاب ترین رمان عاشقانه ایرانی دانلود بلند کوتاه

    بهترین و جذاب ترین رمان عاشقانه ایرانی دانلود بلند کوتاه

    بهترین و جذاب ترین رمان عاشقانه ایرانی دانلود بلند کوتاه

    بهترین و جذاب ترین رمان عاشقانه ایرانی دانلود بلند کوتاه

    بهترین و جذاب ترین رمان عاشقانه ایرانی دانلود بلند کوتاه

    بهترین و جذاب ترین رمان عاشقانه ایرانی دانلود بلند کوتاه

    بهترین و جذاب ترین رمان عاشقانه ایرانی دانلود بلند کوتاه

    بهترین و جذاب ترین رمان عاشقانه ایرانی دانلود بلند کوتاه

    در ماشین تا رسیدن به منزل آقای احدی سکوت سنگینی حکمفرما بود. اریکا قبل از پیاده شدن گفت:
    – ممنون.
    ولی آرین بدون توجه به اریکا گاز داد و رفت. این باعث شد اریکا به سرعت خود را عقب بکشد.
    – زهر مار! دیوونه. معلوم نیست چه مرگشه!
    زمانی که تدریس تمام شد منتظر بود تا آرین به دنبالش بیاید. ولی وقتی چهره ی مهربان حامد خان را دید بی اختیار لبخندی زد و خوشحال شد. سوار ماشین شد و گفت:
    – سلام عمو حامد.
    حامد خان از لفظی که اریکا به کار برد لبخندی زد و سری تکان داد:
    – سلام دخترم. خسته نباشی.
    – ممنون. همچنین شما… من که… هیچ کاری نمی کنم.
    – این حرف و نزن. درس خوندن خودش جزو بهترین کارهاییه که یه جوون می تونه انجام بده.
    اریکا سر به زیر انداخت و لبخندی زد.
    – می شه باهاتون حرف بزنم؟
    – خب ما داریم همین کار و می کنیم.
    اریکا لبخندی غمگین زد و با بند کیفش بازی کرد.
    – می دونم. ولی… می خوام… داستان… یعنی…
    حامد خان که حال او را درک کرده بود، سری تکان داد و گفت:
    – می خوای کمی از زندگیت بگی، درسته؟!
    اریکا سرش را به معنای آره تکان داد و حامد خان ادامه داد:
    – با هم میریم یه رستوران هم شام می خوریم، هم تو حرف می زنی.
    – نه نه! من به هیچی میل ندارم. بهتره.. خب… تو هوای آزاد حرف بزنیم.
    – باشه دخترم… یکم جلوتر یه پارکه. نگه می دارم… همونجا خوبه نه؟!
    اریکا با لبخند سری به نشانه ی تایید تکان داد.

    * * * * *

    – تک دختر خانواده ی سلطانی بودم. از همون اول تو ناز و نعمت زندگی کردم. پدر و مادرم هیچ وقت برام کم نذاشتن، خصوصا مادرم… مادرم هم از محبت سیرابم می کرد و هم از لحاظ دیگه، اما پدرم محبت رو توی پول و پوشاک و… این مزخرفات می دید. همیشه مورد توجه اطرافیانم بودم. البته اطرافیان من بیشتر دوستا و رفیقای پدرم بودن. اوایل از این همه توجه خوشم میومد، فراموش می کردم که چه پدری دارم. اما وقتی به سن ۱۵ سالگی رسیدم از توجهات بی جاشون بدم اومد، چون می دونستم این توجهات خالص نیست! می دونستم این من نیستم که مرکز توجهاتم! این ثروت پدرمه، این پدرمه… این…
    دندان هایش را روی هم فشرد و با نفرت ادامه داد:
    – خیلی ها نقشه داشتن، در ظاهر برای من و خوشبختی من، اما در باطن… فقط خودشونن که می تونن ثابت کنن چی تو کله های پوکشون میگذشت و میگذره!
    اون روزا احساس می کردم حال مادرم خوب نیست. همیشه یه اظطراب، یه… یه غم، یه درد، یه رنج… یه… نمی دونم! همیشه اینا توی نگاه و صورتش بود. دعواهاش با بابا هم حالش و بدتر می کرد. نمی دونستم سر چی بحث می کنن. اما یه چیزی مادرم و اذیت می کرد. پدرمم هم بهونه گیر شده بود. به همه چی گیر می داد. وقتی ازش سوال کردم مامان چش شده؛ گفت:
    – خسته س. چیزیش نیست.
    هه، مسخرس! اون آخریا پدرم مشروب خوری هاش و تا به خونه هم میاورد. تازگی ها اینجوری شده بود، کم مونده بود رفقای آشغال قمار بازشم بیاره که با گریه و زاری مادرم همه چی تموم شد.
    این ماجراها ادامه داشت، تا اینکه چند سال بعد بازم با صداهای گریه ی مامان رفتم پشت در اتاقش، این بار داشت با خودش حرف می زد. هنوز صدای پر از بغضش توی سرمه!
    – دخترم، پری کوچولوی من، عزیزم… ببخش اگه دارم می رم، ببخش که نمی تونم شبا بیام پیشت، ببخش که دیگه نمی تونم برات قصه بخونم، لالایی….
    هق هق گریه اش تنم و می لرزوند.
    – ببخش که مادر خوبی نیستم… ببخش…
    دیگه طاقت نیاوردم و رفتم تو، دیدم عکس من و بغل کرده و روی زمین نشسته، صورتش از اشک خیس بود، با دیدن من خیلی ترسید. جلوی پاش زانو زدم و پا به پاش اشک ریختم، دست و پاش و غرقه بوسه کردم. التماسش کردم که بهم بگه جریان چیه، نمی خواست حرف بزنه، حرف نمی زد، فقط اشک می ریخت و چهره ش و از من قایم می کرد.
    یهو پدرم اومد داخل و با عصبانیت بازومو گرفت و منو کشوند بیرون. کلی داد بی داد کرد و کلی بد و بیراه گفت. خب، عاشق مامان بود! هه… با کلی التماس بالاخره بهم گفت که مامانت مریضه، سرطان داره.
    نفهمیدم… یعنی اولش نفهمیدم چی گفت. خیلی وقت بود که توی نفهمیدن و نفهمی سر می کردم. خیلی وقت بود که خودم و به خریت می زدم. وقتی هم فهمیدم دیدم وقتی نمی فهمیدم خیلی بهتر بود. خیلی! به ۴۰ روز نکشید که مادرمو از دست دادم. تازه فهمیدم که خیلی نفهمم! چطور آب شدنش و نمی دیدم! چطور متوجه ی بیماریش نشده بودم؟!
    افسرده شده بودم. حوصله ی هیچکس و هیچ چیز و نداشتم، مادرمو می خواستم. وقتی اون نبود سایه ی پدرمو می خواستم. اما اون همش توی شرکت لعنتی خودش بود. با شرکای لعنتی و عوضیش که به فکر چاپیدن پولای مردم بون. دیگه برای فرار درس می خوندم. شبانه روز می خوندم، می خوندم، می خوندم…
    آرنجش را به نیکمت تکیه داد، دستش را روی پیشانی داغش گذاشت و ادامه داد:
    با این حال همیشه فکر می کردم هیچکسی توی این دنیا به غیر از پدرم منو برای خودم نمی خواد، سرو کله ی خواستگارای عوضی پول پرست هم پیدا شده بود، تا سایه ی مادرم و دور دیدن شروع کردن به پارس کرن. تا اون بود… کسی حق نداشت پاش و توی خونه ی ما بذاره! همشونو رد می کردم.
    تا اینکه یه روز پدرم گفت:
    – باید درست تصمیم بگیری اریکا! یعنی چی؟! چرا بی دلیل همشونو رد می کنی؟! خیلی از این افراد سهامدارای شرکت هستن! می فهمی؟! دِ نمی فهمی دختر…
    نه، نمی فهمیدم، نمی خواستم بفهمم. باهاش بحث نکردم، با خودم گفتم اونم داغونه، بدتر از من، اون عشقش و از دست داده. دانشگاه قبول شدم، رشته ی معماری، اولین ترم دانشگاه آزاد بودم. یه روز خالم بهم زنگ زد، گفت یکی از آشناها برای بابا زن پیدا کرده و اون بی غیرت هم بدش نیومده. بابا گفته بوده به اون خدابیامرز قول دادم اول اریکارو شوهر بدم بعد… طرف یکی از شرکای جدیدش بود که خیلی خرش می رفت. خاله اینجوری می گفت، چه می دونم! دیگه دنیا رو سرم خراب شده بود، پدر من هنوز سالی از مرگ مادرم نگذشته به فکر ازدواج بود، می خواست به خاطر خودش منو مجبور به ازدواج کنه! کارمون شده بود دعوا و کل کل، دیگه هیچ ارتباطی جز بحث کردن بین ما نبود. فقط بحث بحث بحث…
    هی می گفت:
    – این یکی فرق می کنه اریکا، پدر بزرگش یه تاجر بزرگ بوده، خودش یکی از بهترین سهامدارای این مملکته، کارش حرف نداره. وضعش توپه، جوونه، توی این سن کم بزرگای این کار جلوش خم و راست می شن، دیگه چی می خوای بچه!
    داد زدم و گفتم:
    – آره من بچم!! من هنوز بچم بابا… می فهمی؟!
    حس کردم دیگه توی اون خونه ی لعنتی جایی ندارم، همه ی وقت پدرم شده بود اون زنیکه و بحث راجب اون پولدار لعنتی که نمی دونم چطوری سر از زندگی خراب شده ی ما درآوردن، حالا می فهمیدم چرا می خواست من شوهر کنم. چون خودش بتونه زن بگیره، هه… بدون هماهنگی با من قرار خواستگاری گذاشت.
    دیگه جایی توی اون خونه نداشتم، دیگه خسته بودم از جنگ اعصاب، دیگه خسته بودم از نگاه کردن به جای خالی مادرم، دیگه خسته بودم از قربون صدقه هایی که پدرم پشت تلفن برای اون زن می رفت و حتی یه دست خشک و خالی رو سر دخترش نمی کشید، فکر می کرد تا وقتی پول هست حال منم خوبه… اما من… خسته بودم!
    از اینکه می دیدم همه ی اینکارا به خاطر یه زن غریبه س داشتم دیوونه می شدم، از همه ی مردا بیزار شده بودم، بیزار هستم، من ثروت نمی خواستم! من شوهر نمی خواستم! من فقط… محبت می خواستم. این خیلی زیاده؟! اینکه یه پدر به دخترش محبت کنه؟! این حق من بود…
    بدون اینکه کسی بفهمه یه شب قبل از فرار وسایلم و جابه جا کردم، وقتی زدم بیرون جایی و نداشتم برم، خالم اینا رفته بودن خارج از کشور، بقیه فامیل یا خارج بودن یا نمی شد بهشون اطمینانی کرد، اولش احساس کردم یه ماشین تعقیبم می کنه بعد غیبش زد، بعدشم که سروکله ی اون پسرای عوضی پیدا شد حامد خان از جیب کتش دستمالی در آورد و به سمت اریکا گرفت. اریکا با کمی مکث دست های لرزانش را پیش برد و دستمال را گرفت، حامد خان لبخندی زد و نگاه مهربانش را به دست های لرزان او دوخت:
    – دخترم… انسان با امید زندگی می کنه، این و بدون که نا امیدی بدترین گناهه. پدر تو حق انتخاب داره، به من بگو بعد از اینکه تو بری سر خونه و زندگیت پدرت باید چی کار کنه؟ اون یه مرده و احتیاجات خودش و داره، سن و سالی هم که نداره. یعنی چون همسرش، عشقش فوت کرده حالا اونم باید به امید مردن زندگی کنه؟!
    دستمال را میان انگشانش فشرد و با نفرت گفت:
    – عشق؟! خواهش می کنم شما این حرف و نزنین. نمی خوام اسم مادرم و کنار اسم این مرد بیارید. کاش عاشق بود! هه… اون از عشق چی می دونه وقتی که می خواد دخترش به زور شوهر بده؟! من که بهش گفته بودم نمی خوام ازدواج کنم، سنی ندارم، می خوام پیشش باشم. اما اون می خواست که منو از زندگیش بیرون کنه تا بتونه به اون زن برسه. در حالی که ادعای عشق مادر من و داره. اون بدترین هارو خواست تا من ازش دور بشم…
    پوزخندی زد و ادامه داد:
    – در واقع… من کار و واسش راحت کردم.
    – قبول کن که نمی تونی تا آخر عمر ازدواج نکنی… فقط به این امید که پدرت ازدواج نکنه خاستگارهات و رد کنی یا از خونه فرار کنی… این اصلا منطقی نیست!
    اریکا با خشم غرید:
    – منطق!! شما به من بگید… کسی که واقعا عاشقش باشید و دم از عشقش بزنید به این زودی ها فراموش می کنید؟!
    حامد خان با اخم به چشم های براق اریکا خیره شد، سرش را پایین انداخت.
    – نه.
    آهی کشید و ادامه داد:
    – فراموش نمی کنم.
    اریکا با بغض نالید:
    – خب حالا بگید چرا مادر من انقدر زود فراموش شد؟! در حالی که پدرم هنوز ادعا می کنه عاشق اونه! پس چرا می خواد با اون زنیکه ازدواج کنه؟ چرا انقدر براش له له می زنه؟! چرا همه ی محبتش… همه ی احساساتش رو برای اون داره؟ اصلا من به درک… پس عشق به مادرم چی شد؟! همه ش کشک!
    – نمی دونم دختر… من نمی دونم که پدر و مادرت واقعا عاشق هم بودن یا نه…
    – بودن! من عشق و علاقه ی مامان و می دیدم، من داغون شدن مامان و می دیدم، ادعاهای اون مرد هم می دیدم …
    – خودت داری می گی ادعا!
    اریکا از بغض سنگینی که در گلو داشت لب های لرزانش را جمع کرد.
    – اون موقع نمی دونستم… اون یه آدم دروغگوی پست فطرته! اون عوضی لیاقت یه زندگی خوب و نداره.
    – اینطوری نگو دختر جان! هر چی باشه اون پدرته.
    – پدر؟! اون فقط اسم یه پدر و یدک می کشه، حتی لیاقت این اسم هم نداره!
    اشکش را پاک کرد و بلند شد، بینی اش را بالا کشید و با چشمان سرخش به حامد خان که با تعجب از جای خود بلند می شد نگاه کرد.
    – ممنون که به حرف های من گوش دادین. راستش… خیلی دوست دارم بدونم چرا کمکم کردین و می کنین؟!
    حامد خان به گوشه ای خیره شد، ظاهرا به دنیای غم انگیزی پا گذاشته بود و خیال بیرن آمدن نداشت، بعد از مکثی طولانی گفت:
    – داستان تو… یعنی… خب… تورو که دیدم یاد دخترم ستاره افتادم. اون بر اثر یه… اتفاق فوت کرد. یه شب برای یه موضوعی بیرون رفت، خیلی دیر نبود، دختر کله شقی بود و به حرف هیچکس گوش نمی کرد. اون شبم حرف حرف خودش بود و گفت تنهایی میره تا کتاب درسیش و بگیره، رفت و دیگه برنگشت. بعد از یک… هفته… جنازش و… توی یکی از بیابون های کرج پیدا کردن، بهش… تجاوز شده بود.
    رگ روی پیشانی حامد خان بیرون زده بود و رنگ صورتش به سرخی می زد.
    – تورو که دیدم… دور از… جونت… یاد دخترم افتادم، من باید وارد این بازی می شدم.
    اریکا از انتخاب کلمه ی بازی تعجب کرد. به این مرد حق می داد که اینطور بهم بریزد، برای یک لحظه خودش را جای ستاره گذاشت و تمام بدنش لرزید.
    – اون پست فطرت ها رو پیدا کردن و دار زدن. رد یکیشونو که گرفتن دوتای دیگه هم پیدا شدن. اما چه فایده! ستاره ی من دیگه زنده نمی شد!
    قطره اشکی روی گونه ی حامد خان لغزید. اریکا با دیدن اشک حامد خان بیشتر از پیش متاثر شد. سرش را پایین انداخت و با لحن شرمساری گفت:
    – ببخشید نباید می پرسیدم.
    – نه، کار خوبی کردی. باید حرف می زدم. تو یه جورایی اولین نفری هستی که پیشش راجب این قضیه درد و دل می کنم دخترم.
    اریکا متوجه شد که این مرد حرف های بی شماری در دل دارد. از اینکه اولین شخصی بود که حامد خان برایش درد و دل کرده، احساس خوبی پیدا کرد.

    * * * * *

    ماشین به سمت خانه حرکت می کرد که اریکا پرسید:
    – می دونید… من نمی تونم… مجانی توی…
    حامد خان مجال ادامه به او نداد و گفت:
    – حتی فکرشم نکن که اجازه بدم این حرف و بزنی!
    اریکا خواست چیزی بگوید که حامد خان با اخم به او نگاه کرد. نگاهش چنان ترسناک شده بود که ترجیح داد سکوت کند، سرش را پایین انداخت و با بند کیفش شروع به بازی کرد.
    وقتی رسیدند در پارکینگ خانه ماشین آرین را دید، دو سه روزی می شد که رفتارهای آرین تغییر کرده بود. زودتر می آمد و بیشتر می ماند. هر دو آرام به داخل رفتند. مهرسا روی کاناپه دراز کشیده و مشغول دیدن فیلم “اره” بود. اصلا متوجه ی ورود آنها نشد.
    اریکا اندیشید: «فکر نمی کردم یه همچین فیلمایی هم ببینه!»
    با شیطنت به پشت سر او رفت، لبخند شروری زد و «پخی» گفت. مهرسا نیم متر به هوا پرید و از ترس جیغ کشید. مهناز خانوم از آشپزخانه بیرون آمد. آرین نیز از اتاق بیرون آمد، میان پله ها ایستاد و نگاهش را به آن دو دوخت.
    اریکا سرش را پایین انداخت و با شرمندگی خندید:
    – شرمنده! خواستم شوخی کنم… اما… ظاهرا نزدیک بود که کار به جاهای باریک بکشه.
    مهرسا که حسابی ترسیده بود کوسن را به سمت اریکا پرت کرد.
    – دیوونه، این چه شوخی ایه؟!
    طی یک حرکت ناگهانی به سمت اریکا پرید تا شانه هایش را بگیرد، اما اریکا به سرعت جا خالی داد. مهرسا به دنبال او می دوید، اما اریکا فرز تر و سریع تر بود. در میان پله ها به آرین رسید و وقتی دید که راه فراری ندارد، پشت او سنگر گرفت. مهرسا نفس زنان داد زد:
    – اگه مردی بیا تو گود.
    اریکا خنده ای کرد و ابرویی بالا انداخت:
    – خب آخه مرد نیستم، می خوای آرین خان بیاد تو گود؟!
    مهرسا دست دراز کرد تا موی بافته شده ی اریکا را که از زیر شالش بیرون زده بود بکشد، آرین که حسابی گیج شده بود صدایش را بالا برد و با اخم گفت:
    – بسه بابا سرم گیج رفت! ول کن دیگه مهرسا گیر دادیا!
    با ایستادن اریکا، مهرسا نیز ایستاد. هر دو به چهره ی رنگ پریده ی آرین خیره شدند، انگار که واقعا حال و روز خوشی نداشت. آرین که نگاه نگران اریکا را به روی خود دید لبخندی زد و گفت:
    – می رم تو اتاقم.
    اریکا به دنبال جوابی به مهرسا خیره شد، اما مهرسا شانه بالا انداخت و چیزی نگفت. ظاهرا او هم از رفتار های اخیر آرین متعجب بود. دو پله بیشتر نرفته بود که دست به گیجگاهش گرفت، پاهایش لرزید و تعادلش را از دست داد. به سمت عقب کشیده شد که اریکا از پشت او را به جلو هل داد. با صدای جیغ مهرسا این بار حامد خان از اتاقش بیرون آمد. با دیدن وضعیت آرین سریع به آن سمت رفت.
    آرین را به اتاقش بردند. مهناز خانم برایش آب قند درست کرد و سعی کرد به زور به خوردش بدهد. حامد خان فشار آرین را گرفت و از همه خواست تا از اتاق بیرون بروند و دور و بر او را خلوت کنند. مدام می گفت که آرین به سکوت و آرامش احتیاج دارد. اریکا سر در نمی آورد چرا او اینگونه شده و به چنین چیزهایی نیاز دارد؟
    همه از اتاق بیرون آمدند. مهناز خانم هنوز هم نگران بود و مانند مرغ پرکنده بال بال می زد. اریکا به سمت آشپزخانه رفت تا هم کمی آن دو را تنها بگذارد و هم برای مهناز خانم آب قند درست کند. موقع برداشتن لیوان، متوجه ی خرده های شیشه ی روی زمین شد. احتمال داد به خاطر جیغ و داد آنها این اتفاق افتاده است. روی زمین نشست و خرده شیشه ها را جمع کرد. انگشت سبابه اش کمی زخم شد و خون آمد، اما توجهی نکرد. صدای گفتگوی مهناز خانم و مهرسا را می شنید.
    مهرسا گفت:
    – همش تو خودشه. با کسی هم حرف نمی زنه. معلوم نیست چه مرگشه.
    مهناز خانم اخمی کرد و گفت:
    – مهرسا! درست حرف بزن!
    – مامان یه چیزی می گم بهت بابا نفهمه.
    – چی؟
    – به من گفته از این به بعد هر کی کارم داشت بگو نیستم. با اون دوست میمونش هم بهم زده. همون دختره ی بدترکیب که یه بار باهم دیدمشون… خط گوشیش هم عوض کرده. گمون کنم سرش به تخته سنگی… جایی خورده.
    – خودت دیدی؟
    – آره بابا با همین دوتا چشمای خودم. یه جاهایی هم از خودم کمک گرفت خب…
    اریکا در حالی که شیر آب را باز می کرد لبخندی زد و گفت:
    – داره جالب می شه.
    دستش را زیر شیر آب گرفت تا خون پاک شود.
    با آن یکی دستش لیوان آب قند را برداشت و بیرون رفت. مهناز خانم وقتی داشت لیوان را از دست او می گرفت نگاهش به خون روی انگشت اریکا افتاد. با نگرانی گفت:
    – دستت چی شده؟!
    اریکا یک برگ از دستمال کاغذی کند و لبخند زد:
    – چیزی نیست. یکم زخم شده.
    – بمیرم چرا اینطوری شد؟
    – خدا نکنه… گفتم که… چیزی نیست.
    مهرسا که لبخندی پر از شیطنت بر روی لب داشت با صدایی آرام زمزمه کرد:
    – مثل اینکه تو از همه ی ما نگران تری.
    اریکا اخم شیرینی کرد و سعی کرد گرمای گونه هایش را نادیده بگیرد.
    «من به ارواح عمه م می خندم!»

    * * * * *
    حامد خان بالای سر آرین ایستاده بود. تصمیم داشت خودش سر صحبت را با آرین باز کند.
    – بگو چته؟ باز چی کار کردی؟
    آرین اخمی کرد و سری از روی بی حوصلگی تکان داد:
    – ای بابا شما هم که همیشه ی خدا به من مشکوکی. همیشه همینطوری بودی. همه پاک و فرشته پسرت گناه کار… اون محمد انتر عزیز دل عمو و پسرت گناه کار… اینجوریه دیگه!
    – بحث و عوض نکن. بگو چت شده؟ چرا انقدر بهم ریخته ای؟ اصلا… خیلی پریشون به نظر می رسی!
    آهی کشید و ادامه داد:
    – من پدرتم و بهتر از هر کسی دیگه ای توی جونور و میشناسم.
    – هیچی نی…
    دستش را زیر چانه ی آرین گذاشت و سعی کرد نگاه او را متوجه ی خود کند:
    – حرف بزن.
    آرین سرش را کنار کشید:
    – گفتم که چیزی نی…
    حامد خان نفس عمیقی کشید و با اخم گفت:
    – باشه. دوست نداری درد و دل نکن. من می رم تا تنها باشی.
    به سمت در می رفت که صدای آرین او را متوقف کرد:
    – بابا…
    بی حوصله برگشت و سری تکان داد:
    – چیه؟
    آرین کمی مکث کرد و سپس ادامه داد:
    – ببخشید…
    حامد خان متعجب به لب های آرین خیره شد و چندبار پلک زد. باور نداشت که این کلمه از دهان آرین بیرون آمده باشد.
    – چی گفتی؟!
    آرین بی حوصله به او نگاه کرد:
    – دیگه همه چی تموم شد. دیگه سراغ چیزی نمی رم. می شم اونی که می خواین. خوبه؟
    – حالت خوبه بابا؟!
    – بابا تو رو خدا یه جوری با من رفتار نکنید که انگاری ذاتا یه آشغال عوضیم! خب من پسرتونم!
    حامد خان در حالی که نمی توانست تعجبش را پنهان کند با لبخندی نامطمئن به سمت او رفت و دست به روی شانه اش گذاشت. آرین سرش را پایین انداخت و گفت:
    – یه چی دیگه هم هست که می خوام بگم.
    – جانم؟ بگو پسرم؟
    سرش را تا آنجا که جا داشت پایین انداخت و اخم کرد:
    – راستش… خب… من…

    قسمت اول رمان عاشقانه و بلند ایرانی اریکا در اینجا به پایان رسید . قسمت های بعدی در روزهای آینده تقدیم شما عزیزان خواهد شد . با ما باشید

    لطفا نظرات و دیدگاه های خود را در مورد پست دانلود جدیدترین رمان های ایرانی و عاشقانه و رمانتیک و جذاب و احساسی و قشنگ و زیبا و جدید اریکا برای ما ارسال کنید با تشکر مدیریت سایت تفریحی و سرگرمی آهنگ سپیده www.3pide.ir

    1445934183
    شكم بند هات شيپر، گن‌هاي مخصوص تناسب اندام براي پوشش روزمره هستند كه با فناوري پارچه‌هاي هوشمند نئوتكس NEOTEX ساخته شده اند كه دماي مركزي بدن را افزايش مي دهند و به شما كمك ميكنند كه موقع پوشيدن آن در طي‌ فعاليت‌هاي روزمره عرق كنيد، عرق كنيد و باز هم بيشتر عرق كنيد
    روش خريد : برای خریداین محصول پس از کلیک بر روی دکمه زیر و تکمیل فرم سفارش، ابتدا محصول یا محصولات مورد نظرتان را درب منزل یا محل کارتان تحویل و بعدا هزینه را به مامور پست پرداخت نمایید.
    خـريد پستي >> قيمت فقـط :۲۰۰۰۰ تومان پرداخت وجه بعد از تحويل درب منزل شــما

    آخرین مطالب
  • پربیننده های : روز
  • هفته
  • ماه
  • آنچه کاربران در سپیده می خوانند